ΑΠΕΧΘΕΙΑ...

Απεχθάνομαι
τη μεγαληγορία της απάτης,
τις κούφιες λέξεις των υποσχέσεων,
τη συντομογραφία των συναισθημάτων,
την κενότητα των μικρόκαρδων πράξεων.

Απεχθάνομαι
τις εκδηλώσεις του συρμού,
τις βεβηλώσεις της οργής με λόγια βολεμένων,
τις παρελάσεις των ηλίθιων στρατευμένων,
τις ειρηνικές επεμβάσεις των ρομποστρατών,

την ανωτερότητα του πολιτισμού,
τη θέωση της ανθρώπινης φυλής,
την κατακρεούργηση της φύσης,
τη Σκύλλα του χρήματος,
τη Χάρυβδη των προ'υ'πολογισμών.

Απεχθάνομαι
την πλημμυρίδα της μάζας,
τις πολιτικές ιδεολογίες και τα φούμαρα,
τις θρησκείες του φανατισμού,
το διαχωρισμό σε άσπρο και μαύρο,

το κουδούνισμα της επιστροφής στην Τάξη,
την επικύρωση της ατομικής κάρτας
- και οποιασδήποτε κάρτας- τα νομοσχέδια των έκφυλων λοβοτομημένων,
τις ολιγωρίες ειδικών και ειδημόνων.

Απεχθάνομαι εντέλει
την επιβολή συστήματος ανοήτων,
το συντακτικό της πειθαρχίας,
το μονοτονικό της δικτατορίας των αριθμών,

την υποδιαστολή στα νούμερα,
τα πολλά μηδενικά στις καταθέσεις ενηλίκων,
τις παύλες στην ανάσα της ζωής,
το χαμερπές του δίποδου ηγεμόνος
με τα πανάκριβα χα'ι'μαλιά του.

Ως εκ τούτου, φίλοι λιγοστοί,
μην αναμένετε ευχές με sms,
ή γλυκανάλατες φωνητικές για χρόνια πολλά,
αφού και το περίσσο απεχθάνομαι εξίσου.

Το Άχρονο που αποδίδω στο χρόνο ως επίθετο,
μου απαγορεύει τα ευχολόγια.

Το "καλό" μου πάει περισσότερο.

Και στο ύφος που ταιριάζει σα ρήτρα σε Διαθήκη,
ΑΥΤΗΝ αναζητείστε επειγόντως.

Μετάφραση,παρακαλώ,για να μη μείνουμε στα μαύρα μας σκοτάδια:
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ...πού μου κρύβεσαι πάλι;

...και νόμιζα ότι με ξέχασες…

...και νόμιζα ότι με ξέχασες…

Νόμιζα πολύ απλά.

Ότι δεν ήσουν εδώ.

Και δεν μπορούσες.

Και δεν ήθελες.

Και έτσι όπως πέρασες τον «πράσινο» σηματοδότη,

νόμιζα πως με έχασες στα φανάρια του δρόμου,

πέρα από εκεί που η ζωή σηματοδοτεί

με βογγητό το σκληρό ρυθμό

και χάνουμε την ουσία των πραγμάτων.

Στις χαώδεις,

απάνθρωπες τερατουπόλεις

που ζω

και ζεις

και ζούμε!

Και έτσι όπως ακουμπούσα στο περβάζι της καρδιάς μου

όλα τα όνειρα και τα χτυποκάρδια,

σε είδα να περνάς…

Δεν είπες να κοντοσταθείς.

Σταμάτησες!

Και να’ σαι!

Εδώ, δίπλα μου…

Είναι φορές που σε ονομάζω «όνειρό μου» στα όνειρά μου.

Είναι φορές που πήρες τη θλίψη μου μακριά πολύ καιρό τώρα.

Είναι που γελάς και θυμώνεις με την ίδια ευκολία που εγώ… πάλι μαζί σου είμαι.

Είναι που έχεις τόση αφοπλιστική αφέλεια, που με κάνει να πιστεύω στους αγγέλους.

Είναι που σου αρέσουν οι σοκολάτες και εγώ ακόμα απορώ πού πάει τόση ζάχαρη.

Είναι που’ χεις την τάση όλο να ρωτάς και μετά ν’ ανυπομονείς για την απάντηση.

Είναι που έχεις λαχτάρα φωνή και εύκολα αφήνεις να πέσουν οι φθόγγοι της σαν κατακλυσμός.

Είναι που έχεις ανοιχτόχρωμη ματιά και δε σου έχω πει ποτέ πως μπροστά της υποκλίνομαι.

Είναι που χαζεύω φορές - φορές και κάθομαι και μυρίζω τα ρούχα σου, όταν πια μόνο το άρωμά σου πλανιέται στο σπίτι…

Είναι και άλλα που θέλω να σου πω, μα…

… τ’ αποφάσισα!

Όχι, δε θα τα ονοματίσω…

Μην εκτεθώ κιόλας!

Καθώς φαίνεται, ζητάω πολλά...

Να τα μαντάτα!

Έγιναν πράξη τα "ιερά" των πραγμάτων επί χρήμασι, εκείνων τοις ρήμασι πειθόμενοι!
Ανίερα τα πανώ και η αντίσταση...

Η καθιστική διαμαρτυρία μολύνει το μάρμαρο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Έχουν τα μάρμαρα μεγάλη αξία
και η σιωπή μεγαλύτερη.
Το λοιπόν...

Στομώστε τη σκέψη σας με πλήθος φαγητό.
Το επιτάσσουν οι γιορτές και οι αργίες. Καταβροχθίστε ό, τι προλάβετε, όσο μένει καιρός!

Είναι δύσκολο πολύ να πλένεις στο δρόμο
τα προικιά μιας τραγικότητας
με ψιλή βροχή που μπαίνει από χαραμάδα ελπίδας.
Άρα...

Μη στρογγυλοκάθεσαι στη φωτεινή οθόνη.
Μην ακούς λεξούλες με συγνώμες και άλλα τέτοια.
Θα πάρουν φόρα και θα σου πουν πολλά.
Θα πάρουν θράσος και θα σου βγάλουν κι άλλο τη γλώσσα.
Θα σε κλωτσήσουν στ' αχαμνά.
Και θα' χουν δίκιο έπειτα να σε φωνάζουν "μάζα".

Εγώ:
Δεν ξεχνώ ' κείνο το μικρό που το πηγαίναν τρεις.
Χωρίς πρόσωπα, χωρίς φωνή, χωρίς αιδώ, χωρίς ντροπή.

Δε μου φτάνει πια το κουστουμάκι, η γραβάτα, το ύφος το λυπηρό.
Αλλού, μακριά είναι η ιδέα που εκτιμώ.
Δε μου αρκεί πλέον το "ελπιδοφόροι νέοι" σε σύνθημα στραπατσαρισμένο
πάνω σε πανοπλία ταγών επικουρούμενων
των νυν και αεί πραιτοριανών συνδαιτημόνων.

Αλλού όμως τ' όνειρο και αλλού το θάμα.
Είναι που δεν έχει ακόμα ξεφουσκώσει το πράγμα.
Είναι που το απόστημα έχει ακόμα πύον
και οι πράξεις τους χρόνο λίγο.

Θα μου αρκούσαν
να έβλεπα τα πρόσωπα...
ν' άκουγα τη φωνή...
να ένιωθα την αιδώ και την ντροπή!

Αλλά, καθώς φαίνεται, ζητάω πολλά...
Εποχή που' ναι!

Ο χρόνος έχει και συνέχεια...
Πίσω από τα στολίδια, τ' αγγελάκια και τις βιτρίνες.
Σε λίγο θα σβήσουν-κάνε υπομονή- τα λαμπάκια!

ΨΑΧΝΩ ΓΙΑ ΓΙΑΟΥΡΤΙ...

Βράδυ, αργά! Βγήκα σαν τον τυφλοπόντικα, μετά από πολιορκία ημερών, σε ανεύρεση τροφής, λες και ήμουν στο Μεσολόγγι το 1826, τότε που μήνες πολιορκείτο από τους Τούρκους, μήπως και βρω κανά γιαούρτι! Όχι για να το εκσφενδονίσω σε κανέναν-αν και δε θα μου έφτανε, μέρες που ζω, ούτε η ΦΑΓΕ, η ΔΕΛΤΑ και η ΜΕΒΓΑΛ μαζί, να γιαουρτώσω όλη τη Βουλή, ν' αποκτήσει μια πιο χριστουγεννιάτικη όψη το χρυσό μου, όπως επιτάσσει και το έθιμο των Χριστουγέννων, μιας και δε βλέπω να ρίχνει... χιόνι- αλλά γιατί τό' χα επιθυμήσει...
Το γιαούρτι, για να μην παρεξηγούμεθα! Αλλιώς δε θά' χα ενδοιασμό, ν' αναπολήσω μνήμες και να τις αναβιώσω σαν άλλο έθιμο, τότε που έφευγαν γιαούρτια με τη σέσουλα στη Σόλωνος, μαζί με τα κεσεδάκια τους...το '85 ήταν νομίζω, γύρω στο Νοέμβρη και είχα κάνει τρεχάλα Κεντέρη style ν' αποφύγω κάτι ανθρωπάκια με άσπρα κράνη και χακί φορεσιές, που αρχικώς τα πέρασα για τ' αγαπημένα μου Στρουμφάκια μέσα στη νύχτα. Αλλά μετά κατάλαβα, όταν εκσφενδόνισαν την πρώτη μπάλα που έβγαζε καπνό που σε έκανε να κλαις ασταμάτητα, ότι τούτα τα ανθρωπάκια δεν ήτο τα Στρουμφάκια, αλλά άλλο πράγμα! Ασύλληπτο, ανέκφραστο, ανέραστο, αγριευτικό!
Και να τα! Να τα πάλι τ' ανθρωπάκια που δεν ήταν Στρουμφάκια! Να τα πάλι μπροστά μου. Είχα να τα καμαρώσω από τόσο κοντά από τότε που ήμουν φοιτήτρια... Κάθετα παραταγμένα σε κεντρικό δρόμο των Αθηνών, εκτεθημένα στα βλέμματα των Αθηναίων, με μάσκες κατά της ασφυξίας που τα ίδια προκαλούν και... σαν κάτι να περίμεναν. Κάτω από χριστουγεννιάτικα φωτισμένα, κρεμασμένα σε κολώνες ΔΕΗ, δεντράκια. Οξύμωρον το σχήμα!
Κοίταξα πίσω μου, αν έρχονται οι ταραξίες και οι κουκουλοφόροι, οι επικίνδυνοι ροπαλοφόροι. Πουθενά απειλή! Μπροστά μου τα "όχι Στρουμφάκια", πίσω μου ο άδειος δρόμος. Και αυτά, εκεί, ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα.
Είπα να πάω να τα ρωτήσω τι περιμένουν. Αλλά ο Ανθρωπάκος μέσα μου με απέτρεψε!"Άντε καλέ, πού να πλησιάσεις, να φας και καμιά ξανάστροφη! Αυτά πετούνε κάτι μπάλες στρογγυλές που σε κάνουν να κλαις. Πήγαινε για το γιαούρτι σου και άσε τις επαναστάσεις, τα κινήματα και τις παλικαριές για άλλους ...πιο μικρούς!" Και έκανα να τους προσπεράσω! Αμ, έλα που η κακή μου τύχη, δεν με ακολουθούσε κατά πόδας, αλλά πήρε τα στενά και ακόμη τρέχει!
Ένας από τα "όχι Στρουμφάκια", μάλλον ο "όχι Παπαστρούμφ" τους με ρωτά, πλησιάζοντάς με πολύ: "Εσύ μωρή, πού πας;"
Αυθόρμητα απάντησα: "Για γιαούρτι".
" Άει, βρε βλαμμένη!", ήταν η απάντηση. "Δεν περνάς, δεν πας πουθενά!".
Είπα να μην απαντήσω. Πού να καταλάβει ο "όχι Παπαστρούμφ" πόσο το θέλω αυτό το γιαούρτι! Έκανα στροφή, αμήχανη και σαστισμένη 180 μοιρών, σαν γύρος σε σουβλατζίδικο και... αμάν βρέθηκα πάλι μπροστά του.
Σκύβει, με κοιτά, γιατί ήταν και ψηλός πολύ και με φωνή που ακουγόταν σαν εξωγήινη, μέσα από τη αντισφυξιγόνα του ξαναλέει:"Λέμε δεν περνάς, δεν περνάς!!!".
-Περνά, περνά η μέλισσα;
-Τι;;;
Ο "όχι Παπαστρούμφ" έπαθε σύγχυση! Ήταν η σειρά μου να περάσω στην επίθεση...
-Πεντόβολα παίζετε;
Τότε έφαγα μια σπρωξιά, με κάτι που θύμιζε ασπίδα γενναίων Ελλήνων προγόνων στη μάχη του Μαραθώνα, αλλά νιου βερσιόν, πιο χάι τεκνόλοτζι ένα πράμα!
-Καλά ντε, φώναξα, παραπατώντας.
Έκαμα μεταβολή και απομακρύνθηκα σε απόσταση ασφαλείας. Όμως κάτι με έτρωγε. Έπνιξα ξάφνου τον Ανθρωπάκο βαθιά σε μια τσέπη της καρδιάς μου, γύρισα και φώναξα:
" Ε ρε, γιαούρτι που σας χρειάζεται!"
Πήρα να τρέχω. Χώθηκα σε στενό. Ένα μίνι μάρκετ ανοιχτό στ' αριστερά μου. Μπήκα, πήρα δύο κεσεδάκια. Ένα για το σπίτι και ένα ... ΓΙΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ! Μήπως και βρω πουθενά παρακάτω να παίζουν "μήλα"...

Η Ελλάς των Ελλήνων Χριστιανών...

Το χέρι με τη μορφή όπλου προκαλεί. Το όπλο σημαδεύει. Στην εποχή της πληροφόρησης, η εικόνα αδιάψευστος μάρτυρας.
Τώρα άκουσα στις ειδήσεις ότι τους τέλειωσαν και τα δακρυγόνα. Προτείνω να ξεκινήσει έρανο η Ελληνική Βουλή να συνδράμει την έλλειψη πυρομαχικών. Τώρα, όχι αργότερα. Υπάρχουν και άλλα παιδιά που δεν έχουν πεθάνει ακόμα. Υπάρχουν και άλλα που δεν τα δείρανε ακόμα και μερικά που δεν ξέρουν τι σημαίνει δακρυγόνο. Και είναι αμαρτία και έγκλημα μεγάλο να στέκονται όρθια, προκλητικά, θρασύτητα απέναντι από πάνοπλους αστακούς και να πετούν νεράντζια-τα πορτοκάλια είναι ακριβά-πέτρες και μπουκάλια νερό.
Ναι!Ήταν εξοστρακισμός! Η σφαίρα έφυγε, χτύπησε πρώτα σε ένα περίπτερο, μετά σε ένα φανοστάτη, κατόπιν στο κράσπεδο και ... τι ατυχία, βρήκε στην καρδιά! Να συλληφθούν πάραυτα το περίπτερο, ο φανοστάτης και το κράσπεδο. Να οδηγηθούν στη ΓΑΔΑ, ν' ανακριθούν και να δικαστούν. Να τιμωρηθούν παραδειγματικά!
Δεν αντέχω να κυκλοφορώ ανάμεσα σε τόσους εγκληματίες! Έχω αρχίσει ν' αποφεύγω τα περίπτερα. Τα προσπερνώ, τηρώντας απόσταση ασφαλείας. Ούτε στο πεζοδρόμιο δεν περπατώ. Μου πέφτει κοντά το κράσπεδο. Στη μέση του δρόμου περπατώ,για πιο σίγουρα. Και έπιασα τον εαυτό μου να βαδίζει με το κεφάλι να κοιτά ψηλά και να εντοπίζει πού υπάρχουν φανοστάτες. Σβηστοί ή αναμμένοι... ξέρω εγώ πότε θα τους τη δώσει και θ' αρχίσουν να πυροβολούν;;; Ε;
"Φύλαγε τα ρούχα σου, για να' χεις τα μισά" έλεγε η γιαγιά μου. Τώρα περικυκλωμένα βρίσκονται και τα αστυνομικά τμήματα πολλών πόλεων. Μήπως να πάμε να τα περιφρουρήσουμε; Θα τό'θελα, αλλά φοβάμαι η κακομοίρα τα περίπτερα, τα κράσπεδα και τους φανοστάτες. Δε λέει. Θ' ακούσω τη συμβουλή της γιαγιάς μου.
Λέω να την παραφράσω κιόλας τη συμβουλή αυτήν και να πώς: "Φίλαγε τα παιδιά σου για να' χεις έστω τα μισά". Κοντά τους νιώθω πιο ασφαλής! Αλήθεια το λέω! Άντε από νεράντζ ι και πλαστικό μπουκάλι ν' αποκτήσω κανά καρούμπαλο. Το πολύ-πολύ...

"Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της ή τα δαγκώνει στο λαιμό", είπε ο ποιητής! Μάλλον, αν ζούσε σήμερα, θα έγραφε: Η Ελλάδα τα χτυπά με γκλοπ ή τα πυροβολεί...

Η Ελλάς των Ελλήνων Χριστιανών...