Τα μάτια του Ρα...

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΡΑ ...γέννησαν άλλο ένα blog,
το "Σαν τατουάζ"!
Το νέο blog είναι όμως για γερά νεύρα! Δηλαδή:
http://like-tatoo.blogspot.com/

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

ΠΟΙΗΣΗ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ



ΠΟΙΗΣΗ πάει να πει,
Δεν κουρνιάζω δίπλα σε τζάκι
Και γράφω λεξούλες έρωτος
Και διθυράμβους ωραίων ημερών.
Πάει να πει, στάζω αίμα
Στην πάλη με φίλο-εσένα.
Πάει να πει, μελετώ τα σημάδια
που αφήνω στους άλλους και
Χαρακιές οι άλλοι σε μένα.

ΠΟΙΗΣΗ πάει να πει,
να βλέπεις στο σκοτάδι
και να μη θωρείς Ήλιο.
Το σκοτεινό μονοπάτι να το μετράς λεωφόρο
Και θάλασσα ν’ αντικρίζεις την έρημο.
Πάει να πει, να εκρήγνυσαι για να φωτίσεις.
Να  πατάς σκιά και ν’ αφουγκράζεσαι σιωπή.
Εκεί που το κουτσό μεταλλάσσεται σε τρέξιμο.
Ενώ εσύ ασθμαίνεις κόβοντας το νήμα νικητής,
ηττημένος απ' τον ίσκιο του.

ΠΟΙΗΣΗ πάει να πει,
Η στροφή του βλέμματος στο τέλος απ’ αρχής .
Το μεσουράνημα του έκπτωτου,
Ο υπολογισμός του αγεωγράφητου,
Ο κόσμος όλος στην άκρη μολυβιού,
Το προβλεπόμενο στο απρόβλεπτο,
Πάει να πει, το κέντρο στου κύκλου
Το Στερέωμα που σε περιβάλλει
Την ίδια ώρα που νιώθεις ύλη.

ΠΟΙΗΣΗ εντέλει πάει να πει,
Όχι σύνορο, αλλά φίλτρο ευ-θανασίας
Με γεύση πικρής Αθανασίας.
Χωνευτήρι οστών σημασίας,
Με ανελέητο σύμμαχο το μελάνι ψυχής.
Πάει να πει, μένω πίσω και ας έχω φύγει.
Έχω φύγει και παραμένω εδώ.
Αυτό που κάτι πάει να συλλαβιστεί ή να γίνει,
όταν άλλοι το ονειρεύονται μονάχα.

ΠΟΙΗΣΗ πάει να πει,
Το ερωτηματικό στο τέλος της πρότασης:
«ΠΟΙΗΣΗ, τι πάει να πει;»

 Μια άνω τελεία και ένα κόμμα στη μέση του άσπρου πουθενά.




3 σχόλια:

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

έχεις το δίκαιο του λόγου Κίρκη.

αυτό πάει να πει ποίηση...

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ είπε...

Εγώ το νιώθω.
Απ' την αρχή το ένιωσα που σε συνάντησα εδώ στο blog...Εσύ γνωρίζεις ότι κατέχεις τη γνώση. Γνωρίζεις, ποίηση τι πάει να πει..
Και ξέρεις, τα τζάκια κι οι κουρνιαχτοί, δεν είναι για τους ποιητές. Ούτε τα χαζόγελα ή, τα λικνίσματα κι οι αναστεναγμοί... Ο ποιητής, κάθε στιγμή κομματιάζεται και πεθαίνει και κάθε στιγμή αναγεννάται...Χαρακώνει το σύνορο, το σπάει και φτιάχνει το ασύνορο του απείρου με το αίμα της καρδιάς του, με τις πληγές του αγώνα του για, την ανάκτηση κι ανάδειξη της Φύσης.
Κι αν για Έρωτα τραγουδήσει, είναι για το ιερό συναίσθημα της ένωσης. Κι αν για Έρωτα κλάψει, είναι που δεν κατάφερε να μυήσει το ταίρι του στο μεγαλείο της ανάτασης...

Φιλιά, Κίρκη!

~reflection~ είπε...

Πρέπει ο ποιητης...

Πρέπει μια φοβία
να ‘χει ο ποιητής.
Μία αμαρτία
γραμμένη εκ γενετής.
Κάθε που θα ρέπει
προς τη λύτρωσή του
δαίμονες να γνέφει
με την προσευχή του.
Να ‘χει μια πληγή
μ’ αίματα να γιάνει.
Φορτίο ένα… βαρύ
που ανθρώπου νους δε βάνει.
Δίχτυα οι φοβίες
κι η ψυχή δεμένη
έχοντας συμβίες
τύψεις κι αγωνίες
κι ωσάν κατατρεγμένη
ξεχύνεται σε δρόμους
σε κάποιους πέρα κόσμους,
φύσει όντας νομάς
απάτητη να ψάχνει γη
σαν άπιστος Θωμάς
που πίστη ψάχνει να βρει.