Τα μάτια του Ρα...

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΡΑ ...γέννησαν άλλο ένα blog,
το "Σαν τατουάζ"!
Το νέο blog είναι όμως για γερά νεύρα! Δηλαδή:
http://like-tatoo.blogspot.com/

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Μεθυσμένος που κρατά σημειώσεις

Από ψηλά
κοιτώ στο πίσω του χρόνου
πολύ.
Μια σπιθαμή γης ψάχνω
να βρω, ν' αποθέσω
το Σύμπαν μου
ολάκερο, γαληνεμένο
στο ακέραιο.
Είπα να το κάνω
μέσα από φακό.
Σε τούτη τη φωτογραφία
που τραβά τα ζόρια της,
ξέχασα να βάλω
δόση από φιλότιμο
και λίγη πόλη.
Είχε βρέξει
κομμάτια σύννεφα
και δε μου περίσσευαν
δάκρυα.
Τούτο το καλοκαίρι
μοιάζει με φθηνό φθινόπωρο,
έτσι όπως μούσκεψαν
οι μέρες του μέλλοντος.
Μα...
Σκοπεύω
και άλλα τοπία μαζί σου,
άμα γυρίσεις.
Προς το παρόν,
ρυθμίζω τα ζύγια στο φακό.
Το ότι μένω πίσω, δεν το θέλω.
Μου αρκεί όμως, που σε νιώθω
στο παρόν μου.
Και έτσι καλά κρατώ
ισορροπίες,
κρεμασμένη από το βράχο
μιας άκρης.
Εγώ ξέρεις, δε θα ταξιδέψω
φέτος.
Θα μείνω άνθρωπος πιστός
στη μνήμη.
Και όσο λείπεις,
κρατώ τοπία
στις άκρες των δαχτύλων
για να δεσπόζουν στα μάτια μου.
Θα πλανιέμαι άσκοπα
και θα κερνώ κρασί κόκκινο
τους απορημένους διαβάτες.
Εγώ ξέρεις, δε θα ταξιδέψω
φέτος.
Θα περπατώ
σαν ξένος στα γνώριμά μας.
Κάποιος μένει
πάντα στις επάλξεις.
Έτσι το θέλει
ο θρύλος του έρωτα.
Έτσι το γράφει
το παραμύθι του.

Κάποιος μεθυσμένος
που κρατά σημειώσεις...

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Σε παλιάτσο...αφιέρωμα!

Έϊ, Εσύ!

Που καπηλεύεσαι
τα ονείρατα άλλων.

Που ληστεύεις άγια
δισκοπότηρα
ξένων πόνων.

Που καμώνεσαι
τον σταυρωμένο
με δανεικά καρφιά.

Που σαν το σαράκι
τρυπώνεις και χαλνάς
τον ατόφιο κέδρο.

Που τραυματίζεις
τη γνησιότητα
στο μελάνι.

Που σφαλνάς την πόρτα
στο αυθεντικό.

Πώς τολμάς να μαζεύεις
σταγόνες από τις καταιγίδες
μακρινών τόπων;...

Θυμίσου:

Τη συνέχεια προσυπογράφει
το μάτι του της Κασσάνδρας.

Στη λησμοσύνη άναψαν
τα καντήλια
και προσεύχονται
οι ληστευμένοι σου.
Τα λάφυρά σου
θα γίνουν σημαδούρες
να υπενθυμίζουν
το φθηνό ναυάγιό σου.

Προς το παρόν
εμμένεις
στο επάγγελμά σου.
Το τσίρκο
μόνο όραμά σου.
Με μπογιές,
χρώματα σωρό,
μασκαρεύεσαι.
Στη γελοιότητα
κοπιάζεις να δώσεις
μιαν ουσία,
μεταφέροντας
το ληστρικό θίασό σου,
σίγουρα στην ανυπαρξία.


Προς το παρόν
συνεχίζεις
το παράλογο
να ιππεύεις,
με υπογραφή
τα υπερμεγέθη
υποδήματά σου.


Μα στον καλπασμό σου
απάνω,
θα σε βρει
των λέξεων
η Ειμαρμένη!

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Στον καιρό των Τσιγγάνων, τι πάθατε κύριε Σαρκοζί;

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ "ΠΡΟΕΔΡΟ" ΣΑΡΚΟΖΙ

Τι πάθατε,κύριε Σαρκοζί; Βρήκατε,  επιτέλους, τον αποδιοπομπαίο τράγο σας; Θυμώσατε με τις φήμες που θέλουν την τραγουδιάρα μοντέλα γυναίκα σας να γλυκαίνετε με άλλους, και βρήκατε τρόπο να ξεσπάσετε το θυμό σας σε άλλους, που χαλάνε τη βιτρίνα της  χώρας του Φωτός, του φωτισμού και του Πολιτισμού;
Οι πρώτες απελάσεις σας με θύματα Ρομά προς τις χώρες καταγωγής τους άρχισαν από τη Γαλλία σας, εν μέσω αντιδράσεων από οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανησυχίας εκ μέρους της ρουμανικής κυβέρνησης για κύμα λαϊκισμού και ξενοφοβίας. Συνολικά 700 Ρομά έχουν απελαθεί από τη χώρα σας έως τα τέλη Αυγούστου. Και ποιος ξέρει, πόσους ακόμα σκοπεύετε ν' απελάσετε!
Στο πλευρό σας στέκεται και προασπίζεται τις "αποφάσεις" σας ένας άλλος Μουσολίνι, ο άνθρωπος που κατάφερε να εκπροσωπείται η Μαφία στην Ιταλική Βουλή: Ο Μπερλουσκόνι!  Που και αυτός σας αντιγράφει με αξιοθαύμαστο ζήλο.Θα μου πείτε βέβαια πως όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουν και σε αυτό δεν έχω ν' αντιτάξω επιχείρημα.
Αυτό είναι το νέο πρόσωπο της Ευρώπης του πολιτισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που "ονειρευόσαστε", αγαπητοί πολιτικοί της Ευρώπης;
Το παραμύθι των ελευθεριών, της Ένωσης των Λαών, των αξιών και του Πολιτισμού που ξεδιάντροπα συνεχίζετε να πουλάτε, και μόνο από τις επιλογές σας, αρχίζει να ξεφτίζει επικίνδυνα.
Φαίνεται ξεχνάτε την καταγωγή σας, κύριε Πρόεδρε της Γαλλίας του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης. Αλλά μιας και δόθηκε η ευκαιρία, να σας θυμίσω ότι: είστε ο δευτερότοκος γιος του Paul Sarközy de Nagy-Bocsa, Ούγγρου μετανάστη, και της Andrée Mallah, κόρη ενός Σεφαραδίτη Εβραίου γιατρού, με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Ιδίως αυτό το "Σεφαραδίτης" πρέπει να σας θυμίζει ότι και η οικογένειά σας είχε απελαθεί από την Ιβηρική Χερσόνησο το 1492, με το διάταγμα της Αλάμπρας. Μη θυμίσω δε, τι έγινε στη Θεσσαλονίκη. Πόσοι Εβραίοι Έλληνες στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί!
Λοιπόν; Τι κάνετε; Επιστρέφετε την Ευρώπη στην εποχή του Μεσαίωνα; Ή επιχειρείτε να την εντάξετε στην εποχή των "Ανακαλύψεων"; Και τολμάτε να επικαλείστε τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη και την Ανθρωπιά!
Προσέξτε όμως, γιατί μετά ακολουθούν οι Αποκαλύψεις!  Δηλαδή, ότι άτομα σαν και εσάς που επηρεάζουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων και, κατά κακή μας τύχη, βρίσκονται στην πολιτική σκηνή, πάσχουν από κόπλεξ κατωτερότητας που το υποκρύπτουν  έντεχνα, μέχρι αυτό να ξεπηδήσει στην επιφάνεια μέσα από πρακτικές απωθημένων του τύπου: "Κάποτε μας απέλασαν, τώρα θ' απελάσουμε"!
Κύριε Σαρκοζί και κύριοι ομοιδεάτες του, η Ευρώπη δε σας ανήκει. Πόσο μάλλον οι λαοί της. Κυβερνάτε, γιατί οι λαοί σας έδωσαν το δικαίωμα αυτό. Είστε αιρετοί, που σημαίνει ότι με μια κλωτσιά στα οπίσθια, ανά πάσα στιγμή, βρίσκεστε εκτός. Εντωμεταξύ όλοι οι λαοί της Ευρώπης ζουν μια ακόμη κρίση που εσείς οι πολιτικοί της, ως άλλα τσιράκια μεγαλοτραπεζιτών, βιομηχάνων και εφοπλιστών, κατασκευάσατε!
Η Ευρώπη, που είναι οι λαοί της και όχι οι πολιτικοί της, έχει αρχίσει ν' αντιλαμβάνεται τη δυσοσμία που αποπνέετε και θα σας ξωπετάξει, όπου νά'ναι.
Προσωπικά, ποτέ δεν αναγνώρισα στο πρόσωπό σας την ανθρωπιά και τη φερεγγυότητα ενός Προέδρου χώρας. Ποτέ δεν πίστεψα πως άνθρωποι που κάποτε υπήρξαν θύματα ρατσισμού και ξενοφοβίας, θα μπορούσαν ν' αντιπαρέλθουν τα βιώματά τους και να δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής για τις επόμενες γενιές. Αυτό που έλεγε η γιαγιά μου, επιβεβαιώνετε στο πρόσωπό σας: "Να φοβάσαι, παιδί μου, το δούλο του αφεντικού που έγινε αφεντικό"!
Επιπλέον θεωρώ πως υπήρξαν και Ρομά Γάλλοι πολίτες που, στις εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου σας ψήφισαν και τώρα που εκδιώκονται από εσάς, πολύ θα επιθυμούσαν με το χέρι που σας ψήφισαν, να σας μουτζώσουν!
Οι δε λύσεις που κάθε φορά εμπνέεστε, όχι μόνο δε λύνουν το πρόβλημα της ένδειας, της αδυναμίας ένταξης αυτών των ανθρώπων στην κοινωνία που ζουν,  της εγκληματικότητας που τους αποδίδετε, αλλά απλώς το μετακινούν σε άλλες χώρες και σε άλλες γειτονιές του Κόσμου. Που δηλώνει ένα και μόνο πράγμα: την ανικανότητά σας!
                                                                 Μετά καθόλου τιμής και διόλου σεβασμό
Μία Πολίτης της Ευρώπης 
που ντρέπεται που ανήκει σε αυτήν

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Απάντηση στην επιστολή του Γ. Καραμίχου


Ο Γιώργος Καραμίχος, κάτοικος της δύσκολης Πλατείας Θεάτρου επί πολλά χρόνια, μιας γειτονιάς που υπερασπίστηκε πολλές φορές, παρουσιάζοντας στα μέσα τα προβλήματά της, υπέκυψε κι αυτός στο ζοφερό τριγύρω και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει, θέλοντας και μη, το σπίτι του. Χθες μάλιστα έστειλε και επιστολή στα Μ.Μ.Ε. εξηγώντας το απελπιστικό, ακόμα και με τη συνεχή παρουσία της Αστυνομίας, της περιοχής. Γράφει λοιπόν:
«Έφυγα από την πλατεία Θεάτρου πριν από λίγους μήνες. Αναγκάστηκα να φύγω.
Η ζωή είχε καταντήσει "μη ζωή". Η κακή μεταναστευτική πολιτική, η διεφθαρμένη αστυνομία κι ένας ψεύτης διαπλεκόμενος δήμαρχος κατέστρεψαν το ιστορικό κέντρο της πόλης.
Χθες πέρασα από τη γειτονιά μου την παλιά να πάρω κάποια πράγματα από το σφραγισμένο μου σπίτι.
Οι αστυνομικοί στη μια γωνιά της Μενάνδρου, και στην άλλη γωνιά οι μαύροι έμποροι των ναρκωτικών να με ρωτούν αν θέλω κόκα, μαύρο ή πρέζα....
Στην ερώτησή μου γιατί δεν τους πιάνουν, οι αστυνομικοί μου απάντησαν ότι δεν έχουν εντολή κι ότι, ακόμη κι αν τους πιάσουν, σε μία μέρα θα τους ξαναφήσουν.
Ευτυχώς το παζάρι που έκλεινε παρανόμως τη Μενάνδρου και τη Σαπφούς δεν υπήρχε εκεί. Μου είπαν ότι λόγω επερχόμενων εκλογών το απαγορεύουν. Το διά νόμου απαγορευμένο ούτως ή άλλως.
Η κάποτε πολύβουη Ευριπίδου, χάσκει σαν ξερή λίμνη με τα όρνια να γυροφέρνουν ποιος ξεχασμένος περαστικός θα είναι το επόμενο θύμα. Πάντα υπάρχει. Ένας τουρίστας, μια κοπέλα που ξεχάστηκε, μια κυρία που πάει στο ΙΚΑ της γειτονιάς. Θα βρεθεί μια τσάντα να κλαπεί ή ένα αυτοκίνητο να σπάσει.
Θυμός. Και αηδία.
Περιμένω. Κουράστηκα να φωνάζω. Κουράστηκα να νιώθω πολίτης β' κατηγορίας. Περιμένω. Να φύγει ο ψεύτης δήμαρχος. Να ξανανοίξω την πόρτα του σπιτιού μου.
Να ξαναγίνει η γειτονιά μου, γειτονιά. Με παιδιά στους δρόμους. Με μάτια χωρίς φόβο και απόγνωση.
Περιμένω για να ξαναγυρίσω. Και πολλοί ακόμη που αναγκαστήκαμε να γίνουμε πρόσφυγες στην ίδια μας την πόλη. Περιμένουμε.
Με τιμή,
Γιώργος Καραμίχος»

Απάντηση στην επιστολή πρώην γείτονα.

Μένω στο κέντρο της Αθήνας. Μια ανάσα από το Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.
Τα φοιτητικά μου χρόνια μέτρησα τούτα τα πεζοδρόμια εκατοστό το εκατοστό.
Εδώ ανέστησα τα νεανικά και ώριμα χρόνια μου.Εδώ γέλασα, εδώ έκλαψα, εδώ μίλησα και φώναξα και διαδήλωσα και γερνάω.
Είδα τη γειτονιά μου να την αλλάζουν.  Στην αρχή...Ο κυρ-Κώστας και ο κυρ- Μπάμπης που'χαν το κρεοπωλείο απέναντι, τό'κλεισαν, γιατί επέδραμαν ο Μαρινόπουλος, ο Βασιλόπουλος και η Σία. Και ο κυρ-Τάσος με το χαμόγελο, που είχε το μανάβικο στη γωνία, χάθηκε και αυτός. Τον έφαγαν οι Μεγάλοι. Έπειτα μπήκαν κάγκελα παντού. Εντωμεταξύ πολλαπλασιάζονταν οι ναρκομανείς στην Πλατεία Εξαρχείων. Νιάτα που παζάρευαν τη δόση τους, πουλώντας ακόμα και τη στιγμή τους. Καμία μέριμνα, κανένας προβληματισμός από τους πολιτικούς μας.Ο τότε δήμαρχος πάντως, έβαλε παρκόμετρα και απαγόρεψε παντού το παρκάρισμα, εκτός και αν έδινες τον οβολό σου. Δόθηκαν τότε κλίσεις για παράνομο παρκάρισμα και σε δημότες που δεν είχαν αυτοκίνητο. Άρχιζαν ακόμα να κτίζονται γύρω-γύρω parking, γκρεμίζοντας παλιά αρχοντικά, νεοκλασικά και 3όροφα σπίτια του '50, σωστά στολίδια. Πλάκωσαν έπειτα και οι Τράπεζες. Μέχρι στιγμής έχω στα 200 μέτρα όλο τριγύρω μου 9 από δαύτες. Τελευταία μας εγκαταστάθηκε και η Marfin. Πάνε 2 χρόνια...
Εντωμεταξύ, άλλαξε ο δήμαρχος, ο Καγκελόπουλος τράβηξε άλλη ρότα και απέμειναν τα κάγκελά του στα πεζοδρόμια και τα απαγορευτικά. Έγιναν και πόλεμοι σε ξένες χώρες: ανθρωπιστικοί, εμφύλιοι, Νατοϊκοί. Απ' όλα είχε και έχει ο μπαξές.Απλώθηκε πείνα γύρω από τη δική μας χώρα. Κάποιος από τους τότε υπουργούς-σημερινός αρχηγός κόμματος- μαζί με τον Γκαντέμη Εφιάλτη πρωθυπουργό, άνοιξαν τις πόρτες της χώρας στη μαύρη εργασία. Μπήκαν λεφούσια πεινασμένοι, κουρασμένοι, απεγνωσμένοι και μαζί με αυτούς και εκείνοι που είπαν να κάνουν μπίζνες με τους εδώ κακοποιούς. Φούντωσε το παζάρι γυναικών, όπλων, ναρκωτικών. Απλώθηκε ξανά σαν το μέγα λοιμό της Αρχαίας Αθήνας στην Αθήνα μας. Ήθελες 16χρονη κοπέλα αλλοδαπή,να ξεσπάσεις τη σεξουαλική σου πείνα; Τό'χες! Ήθελες καλάσνικοφ με γεμάτο γεμιστήρα; Τό'χες! Ήθελες κόκα, ηρωίνη, χασίσι; Τό'χες! Αρκεί να διέθετες χρήμα. Και ακόμα τά'χεις και πιο εύκολα τώρα, με το Ευρωνόμισμα που έχει άλλη δύναμη από τη φτωχή δραχμούλα.Οι πολιτικοί μας την ίδια περίοδο σφύριζαν αδιάφορα. Ντόπιοι και ξένοι, Έλληνες και αλλοδαποί προσπαθούσαμε να συνεννοηθούμε, να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο. Περάσαμε δύσκολα. Με φόβο εμείς στα μάτια που δεν ξέραμε πούθε κρατά η σκούφια τους, με καχυποψία αυτοί και φόβο και απόγνωση για το παρόν τους και το μέλλον τους, γιατί τους υποδέχτηκε μια πόλη, μια χώρα ανέτοιμη σε όλα της. Για το μόνο έτοιμη που ήταν, ήταν για τους Ολυμπιακούς. Λίγο πριν το Χρηματιστήριο έφαγε τα λεφτά των Ελλήνων. Οι 300 της Βουλής, άφαντοι, ζούσαν και ζουν μακριά από όλα αυτά.
Πάντως, το Μεγάλο Όνειρο: Το χρήμα, η ανάπτυξη, ο εκσυγχρονισμός, που ήταν όνειρο πολιτικάντηδων κεφαλαιοκρατών, λαμογιών, κομπιναδόρων έγινε όνειρο των μικροαστών, των φτωχομπινέδων, των Ελλήνων. Τα Μέσα Μαζικής Ενόχλησης δώσαν μέχρι και το ποδαράκι τους για τούτο το καλά στημένο κόλπο.
Πέσανε όλοι με τα μούτρα στην αρπαχτή: πολιτικοί και πολίτες, κακοποιοί και αστυνόμοι, ...σκατά γινήκαμε ούλοι!
-Οι ναρκομανείς σπρώχτηκαν τώρα στην Τοσίτσα. Λεφούσια ανθρώπων που ψάχνουν απελπισμένα τη νάρκη τους.
-Τώρα στα κάθετα στενά της 3ης Σεπτεμβρίου βρίσκεις και 14χρονες αλλοδαπές πόρνες. Στο απέναντι πεζοδρόμιο αστυνομικοί χαζεύουν και γελούν όταν περνά ο μαστροπός να τις μαζέψει.
-Τώρα χτίζουν στη γωνία Ιουλιανού και 3ης Σεπτεμβρίου "Κέντρο αναψυχής".Το mall μας έλειπε.
-Πίσω από το χώρο αυτό που χτίζουν το mall της γειτονιάς μας, χάσκει ακόμα ένα οικόπεδο με ταμπέλα που γράφει: "Προσεχώς ανέγερση δημοτικού σχολείου", εδώ και 12 χρόνια.
-Σήμερα που σου γράφω στην Αριστοτέλους γκρέμισαν άλλο ένα σπίτι της Παλαιάς Αθήνας. Ρώτησα "γιατί;" και μού'παν "parking". Δεν ξέρω σε λίγο μόνο που θα παρκάρουμε ανθρώπους, αφού όλα τα κάνουμε για τα τουτού μας.
-Έχω να δω να ρίχνουν νερό στα πεζοδρόμια οι αντλίες του Δήμου για να καθαρίσουν από τότε που τέλειωσαν οι Ολυμπιακοί αγώνες.
-Την ομάδα Δέλτα, που τόσος ντόρος έγινε γι' αυτήν θα τη δεις να κάθεται σε κάτι καφενέδες και αναψυκτήρια 3ης κατηγορίας και να πίνει φραπέδες αραχτή σε στενά της Αχαρνών και της Λιοσίων.
..Η Δέλτα της γειτονιάς μας! Χαχα...
Και άλλα Γιώργο...Αλλά πού να στα γράφω τώρα...
Και έπειτα...
Ήρθε και η Κρίση! Και τώρα πια δεν μπορείς να περπατάς ανέμελος στην Πλατεία Θεάτρου, φίλε Γιώργο; Αναγκάστηκες ν' αφήσεις το σπίτι σου και να πας σε πιο σικ προάστιο; Σου φταίει ο Δήμαρχος; Σου φταίει η πολιτική εν Ελλάδι; Δεν ψήφιζες τόσα χρόνια; Δε ζούσες τότες εδώ, να δεις ότι οι αλλαγές και ο εκσυγχονισμός που σου έταζαν ήταν όλα αυτά που σε ανάγκασαν να φύγεις;
Εγώ, θα μείνω. Θα επιμείνω. Και ας έχει πλακώσει και άλλη μοντέρνα λαίλαπα 4-5 χρόνια τώρα. Ρημάζουν το κέντρο τα Real Estate...
Αγοράζουν ό,τι κλείνει, ό,τι πεθαίνει, για ψίχουλα! Οι καννίβαλοι τρώνε σάρκες, αλλά δε θα με εκφοβίσουν. Ακόμα με το κεφάλι ψηλά περπατώ, και αρνούμαι να βάλω στην κόρη του ματιού το φόβο που μου πουλάνε. Ναι, το κέντρο της κάποτε ωραίας πόλης μας άλλαξε. Το ρήμαξαν όλοι οι λεχρίτες που ξεπούλησαν και ξεπουλούν το ελληνικό φιλότιμο και το κέφι μας στις Παγκόσμιες Αγορές για 30 κουραδοαργύρια. Αλλά φταίμε και εμείς, οι κάτοικοι του κέντρου. Ενδώσαμε στις ορέξεις τους. Τρέχαμε και τους ψηφίζαμε. Τους πιστέψαμε, Γιώργο, πρώην γείτονα. Τους στηρίξαμε. Και πάλι στις εκλογές του Νοεμβρίου, στις δημοτικές, πολλοί από μας... πάλι τα ίδια θα κάνουμε.
Γιώργο, πρώην γείτονα, νομίζω πως και εκεί που πας για να μείνεις, σε λίγο η λαίλαπα, που με το φευγιό σου προσπάθησες ν' αποφύγεις, θα σε βρει. Γιατί η αθλιότητα απλώνεται, η διαφθορά και το έγκλημα δεν αναγνωρίζουν σύνορα. Και εκεί θα σου σπάσουν το αυτοκίνητο. Και εκεί θα σου κλέψουν την τσάντα. Φεύγοντας, δε λύθηκε το πρόβλημα. Απλά έπαψες να το βλέπεις. Αλλά υπάρχει. Συνεχίζει να υφίσταται και θα το βρεις πάλι μπροστά σου εν καιρώ.
Φεύγοντας, νίκησαν πάλι. Κάθε φορά που ένας από εμάς δεν αντέχει και φεύγει, κερδίζουν πόντο πόντο κομμάτια ολόκληρα από τη ζωή μας, από την ψυχή μας, από την περηφάνεια μας.
Σκέψου τα όλα αυτά, φίλε Γιώργο. Σκέψου και το παραμύθι τόσων χρόνων που έχαψες, που έχαψα!
Αλήθεια, φίλε Γιώργο, το Νοέμβρη, θα πας να ψηφίσεις;

Με γειτονικούς χαιρετισμούς, γιατί όλοι στην ίδια πόλη ζούμε!

Πανδοχείο

Απέχει λένε η ζήτηση
από την Αναζήτηση.
Όσο για το σύννεφο
που αρχίζει να πολιορκεί
βλέμμα και ψυχή,
βρίσκω μόνο νά' ναι
τέλος εποχής προ πολλού
ξεθυμασμένων συναισθημάτων.
Σε υποδοχές γενναίων αποφάσεων
κρύβω επιμελώς
τη λύπη μου.
Στην απογοήτευση επιπλέον
κόβω το ποδάρι
και τη μασκαρεύω
σε καρνάβαλο
για να γελούν τα παιδιά,
μαζί και εγώ.
Άνθρωποι θα εξακολουθούν
να πηγαίνουν και νά' ρχονται
έξω από τους τοίχους μου.
Έτσι έβλεπα πάντα τη ζωή μου.
Πανδοχείο πολλών και άσχετων
μεταξύ των τύπων
που κλωθογυρνούν
στο ποδόμακτρο της εμπασιάς του.
Και εγώ πάντα να μοιράζω κλειδιά
ως αντίβαρο
της γνώσης πως το μέλλον
το δωμάτιο που νοίκιασαν
κάποια στιγμή
θα το αδειάσουν.
Είναι βαρύ το επάγγελμα
του Πανδόχου.
Έχει όμως και μεγάλη σπουδή.
Το βέβαιο πάντως είναι
πως θα σβήσουν οι μορφές τους
στο μονοπάτι του δάσους..

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

Ο Καραγκιόζης και οι καραγκιόζηδες

Ο Καραγκιόζης!Που πολύ τον πάω, γιατί είναι Έλληνας καραμπινάτος!
Και οι από εκεί...οι πολλοί, που του έκλεψαν το όνομα, αλλά όχι τη χάρη: Οι καρα-καραγκιόζηδες. Που έχουν βγει στη γύρα για ψήφους και όλο για υποψηφιότητες μιλούν!Πάλι εκλογές και καραγκιοζηλίκια θά' χουμε!
Εγώ σε ποια χώρα ζω; Στη χώρα του Καραγκιόζη ή στη χώρα των καραγκιόζηδων;
Από μέρες τα δελτία "εποχής" και "άλλης" χώρας αναφέρονται στα μαλλιοτραβήγματα κομμάτων, στα μούτρα εκείνων που είναι υπουργοί και δε θέλουν να γίνουν περιφερειάρχες και δήμαρχοι, πόσα θα ξοδέψουν στον υπέρτατο αγώνα τους, στον άλλο καρά Καρα-τζαφέρ(ελληνικότατο επίθετο αυτό!)που μπαίνει στο ρουθούνι του Σαμαρά και αποκάλεσε και τον Ψωμιάδη Ζορμπά!
Ήμαρτον! Γάιδαροι που μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα!
Καλέ, την ξέχασαν την κρίση αυτοί. Βρίσκονται σε άλλη διάσταση, έχουν άλλα θέματα να επιλύσουν. Δε ζουν σε αυτή τη χώρα. Βασιλεύουν και κυβερνούν αλλού. Και εσύ και εγώ προσπαθούμε να επιβιώσουμε στο τσαντίρι του Καραγκιόζη, και επινοούμε τρόπους και μεθόδους μείωσης εξόδων. Εγώ πάντως, μέχρι και τούβλο στο καζανάκι μου έβαλα, να μειώσω την κατανάλωση του νερού, όταν πάω προς νερού μου.
Θ' αρχίσω, κύριοι καρά-καραγκιόζηδες, τις κατραπακιές, που ρίχνει ο Καραγκιόζης μας στο Χατζηαβάτη. Και άμα με δείτε στο σεράι των καραγκιόζηδων να πατώ το πόδι μου, για να τους ρίξω ψήφο, να με μουτζώσετε, περικαλώ πολλοί, καλοί μου αυτόχθονες.
Όσο για σένα και για μένα, επειδή τό'χουν συνήθειο τούτοι να πετούν προεκλογικά ψίχουλα με πολλά "θα", μη δαγκώσουμε το δόλωμα και πάλι.
Ο Καραγκιόζης δικαιούται τουλάχιστο να ζει ήρεμος στο τσαντίρι του και ας μπάζει από παντού. Και ας είναι απέναντι το σεράι του πασά που νοστάλγησε την Τουρκία και μετοίκισε, και τώρα εγκαταστάθηκαν οι πολλοί καραγκιόζηδες μέσα και μας χρεώνουν την πίτα που έφαγαν!
Να θυμηθούμε το παράδειγμα του προγόνου μας και να κάνουμε ό,τι συνήθιζε να κάνει και εκείνος πολλάκις σε κάθε παράσταση με το ζαβό το χέρι του:"Να, ρε, να!"
Να ρωτήσω ένα τελευταίο: με τις Εξεταστικές Επιτροπές τι γίνεται; Είδαμε, εσύ και εγώ κανένα χαΐρι; Κανένα δικαστήριο; Μόνο τον Καραγκιόζη ξέρουν να στέλνουν εκεί!

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

Απάνεμο γυαλί

Σας αφήνω πίσω μου
όλα σας...
Και αμαρτίες και οράματα.
Και βλέψεις και ελπίδες.
Και λόγια παλιοσίδερα.
Και πράξεις μαούνες ξύλινες.
Στης θλίψης την άγκυρα
εγώ ποτέ μου δεν έδεσα.
Το σχέδιό μου σχεδία
με πανί γαλανό
και ένα μοναχό του,
επιπλέει ακόμα,
όταν γύρω ανταριασμένη
άλλοι θέλουν θάλασσα.

Εγώ τη θέλω και την έχω:
απάνεμο γυαλί.
Και έτσι το πανί τό'χω
για μόστρα.
Εννέα κούτσουρα δεμένα
νά'χουν το σχήμα πανάδικου.
Το φωνάζω δυνατά:
Στο πανί η σωτηρία.
Ταξίδι δηλώνει.
Το άπιαστο όνειρο
φέρνει πιο κοντά.
Όσο για άγκυρα...
Την πέταξα χρόνια δίσεχτα
σε απόνερα βυθισμένων ναυαγίων.
Ελεύθερη από δεσμά και δέσμιους
αφήνομαι στη γυαλάδα
του απάνεμου γυαλιού.
Που ξέρει να μου δείχνει
καθαρά
θησαυρούς βυθού,
όσο ξέρει βοηθός,
να είναι,
όταν ψάχνω λάμα
να κόψω σχοινιά
που με συνδέουν
με τις ξέρες σας.

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

Απ' ό,τι τέλος πάντων, αγάπησα...

Με το μάτι στο κενό,
πάνω από γαλάζιο
που σαλεύει,σκουπίδια
και σαρίδια
με το φαράσι του νερού
πετώ σε κάδο παρελθόντος.
Φυτεύω πέτρες πολύχρωμες
εδώ και 'κεί τα πόδια μου ακροβατώντας
και επιτέλους,  αιωρούμαι
σα γλάρος, χαζεύοντας
όλο το μεγαλείο της εικόνας.
Δεν έχει τίποτ' άλλο η ζωή
να μου προσφέρει
παρά χρώματα
νεφελώματα,
αιθέρες και αρώματα
στην κόψη κύματος
που κάποτε και μένα θα πάρει μακριά
απ' ό,τι αντιπάθησα,
απ' ό,τι τέλος πάντων, αγάπησα...