Τα μάτια του Ρα...

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΡΑ ...γέννησαν άλλο ένα blog,
το "Σαν τατουάζ"!
Το νέο blog είναι όμως για γερά νεύρα! Δηλαδή:
http://like-tatoo.blogspot.com/

Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Ζώο να με προσφωνείς...


Dolphin massacre in Japan


Όχι δεν ανήκω στο είδος σου.
Δεν είμαι πια εσύ.

Αρνούμαι πλέον στα δυο να περπατώ.
Νά'χω χέρι που να ευλογεί μαχαίρι.
Να λέω πως βάζω τάξη.
Πως έχω τη σκέψη στο πλευρό
και τη γνώση ν' αγαπώ.
Ξύπνησα από λήθαργο βαθύ
και είδα το αληθινό σου πρόσωπο:

Τη φρίκη που εκπέμπεις,
το μίσος που αναδύεις,
το ναδίρ της ψυχής σου,
το μέγεθος της τρέλλας,
την παράνοια του αφέντη,
την πανουργία στο βλέμμα,
την κακουργία του θύτη.

Δεν σε ξέρω και ούτε θέλω.
Δεν επιθυμώ να σ' ανακαλύψω.
Πληγώνεις ό,τι αγγίζεις.
Σκοτώνεις ό,τι ακουμπάς.

Δεν απολαμβάνω το πέρασμα
της ζωής στο θάνατο, εγώ.
Εγώ δεν είμαι εσύ.
Όχι πια. Δε σε βρίσκω μέσα μου.
Απομακρύνθηκα από σένα, οριστικά.
Λευτερώθηκα και μακριά σου
βρίσκομαι, για να φυλαχτώ.

Εφιάλτη σε ονομάζω.
Άλλον σαν εσένα δε γνώρισε
η φύση που σε γέννησε.
Βλάπτει η ύπαρξή σου.
Μολύνεις που υπάρχεις.
Το τέλος σου δε με λυπεί.
Περιμένω να το δω.
Το προσμένω με χαρά.
Γιορτή θα ζήσει ο πλανήτης
όταν θα εκλείψεις.

Μιαρέ,
δολοφόνε,
θύτη.
Ο ουρανός,
η θάλασσα
το χώμα
σε έχουν
προ πολλού
καταδικάσει
σε θάνατο.

Και αν βρεθεί να με φωνάξει
κάποιος στο δρόμο "άνθρωπε"
εγώ τ' αποφάσισα,
το κεφάλι δε θα γυρίσω.
Την προσφώνηση δεν αναγνωρίζω.

Λίγο λίγο
βγάζω
φτερά
και λέπια
και ουρά.
Μεταλλάσσομαι.
Γίνομαι άλλο είδος.

Για να μπορώ
ακόμα
να πετώ,
να κολυμπώ,
να τρέχω...

σε ουρανό
και θάλασσα
και χώμα.

Ζώο να με προσφωνείς...
και τάσσομαι
με αυτά
και είμαι!





2 σχόλια:

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ είπε...

Όμορφη Ψυχή,
Κίρκη μου,
σου αφήνω εδώ
το δικό μου "αγρίμι":


Μέρες τώρα
βαδίζω με τα τέσσερα

Μάτωνα τα πέλματα
τριγυρίζοντας μικρός
στις συγυρισμένες αλάνες σας
ανοιγοκλείνοντας τις παλάμες μου
- σα θήκες βιολιών -
ζητιανεύοντας
την ακοή σας
να
συνοδέψει την ορθότητά μου

Κάποτε ξημέρωσα
τυχαία
σε μια πτυχή της Άνοιξης
Άνοιξα τις παλάμες
και
κρεμάστηκα στην
καγκελόπορτά της

Έσταξα αίμα
με πόδια τριμμένα
στα τσιμέντα
της αμαρτίας σας

Έτσι έμαθα
να βαδίζω στα τέσσερα
να πίνω
τη βροχή
αφού
πλήρωσα όλα τα τέλη
και
τους φόρους αίματος
που μου επέβαλε
η κοινωνία σας -
όχλος ανθρώπων
και διαφθορέων -

Δίχως όνομα
έμαθα
να μη λογαριάζω
τα δόντια σας
την τροφή σας να
μη λογαριάζω -
το αίμα του συνανθρώπου σας

Γαβγίζω
και τρέχετε δειλοί
Βρυχώμαι
και τρέχετε δειλοί

Παίρνω το δρόμο της ζούγκλας
και λευτερώνομαι
εγώ ο μικρός
που ζητιάνευα κάποτε
στις συγυρισμένες αλάνες σας..

Σε φιλώ

CHRISTOBAL είπε...

Αυτό το ειδος, το κτηνος ευτυχως δεν ζει μεσα σε ολους. Αλλιως θα το απαρνιόμουν. Και η απόδειξη ειναι το υπέροχο ξεσπασμά σου. Θαυμάσιο. Αξίζει που ειμαι ανθρωπος και μπορεσα να το διαβασω.

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ