Τα μάτια του Ρα...

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΡΑ ...γέννησαν άλλο ένα blog,
το "Σαν τατουάζ"!
Το νέο blog είναι όμως για γερά νεύρα! Δηλαδή:
http://like-tatoo.blogspot.com/

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2008

ΘΑ ΦΥΓΩ…

«Λένε θα φύγω… λίγο πιο μακριά από τούτον τον τόπο που πολλοί τον αγαπούν.

Λέω πως θα πάω σε τόπους άλλους, λιγότερο πληγωμένους από μνήμες και εικόνες και ήχους που πονάνε την ψυχή και το μυαλό.

Λέω να μετοικίσω σε τόπους γεμάτους

από τη γλύκα της θάλασσας και ας είναι αλμυρή,

από λουλούδια και βότανα και μυρωδικά

και δάση από πλατάνια και ελιές και λεμονιές...

Λέω θα ταξιδέψω σε μέρη γεμάτα:

Από ανθρώπους που θα χαμογελούν και δε θα κλαίνε.

Από παιδιά που δε θα τα κακοποιούν, δε θα τα πουλούν, δε θα τα εγκαταλείπουν.

Από ζώα που δε θα κινδυνεύουν από βόλι κυνηγού, από αιχμαλωσία.

Από δέντρα που δε θα τρέμουν μη και τα κόψουν για να «φυτέψουν» μπετά.

Από αέρα που θα’ χει το οξυγόνο του.

Από νερά καθάρια, γάργαρα, αμόλυντα.

Από νέους ατρύπητους με δόση θανάτου.

Από γέρους που δε θα πεθαίνουν πιο γρήγορα από μοναξιά.

Από γυναίκες που δε θα είναι αντικείμενα ικανοποίησης και σαδισμού.

Από άνδρες που θα’ χουν συναίσθηση ζωής και όχι θανάτου.

Από λαούς που δε θα πεθαίνουν για ψωμί και για πόλεμο.

Από αρχηγούς κρατών που δε θα' ναι εμπόλεμοι στη σκέψη,

στους θεούς που προσκυνούν,

στο συμφέρον που λατρεύουν.
Που δε θα' ναι καθόλου αρχηγοί.

Θα φύγω…

για εκεί που θα μ’ αγαπούν, γιατί με αγαπάνε,

για εκεί που η σκέψη θα γίνεται πράξη,

για εκεί που το παράπονο δε θα’ χει θέση,

για εκεί που ο θυμός δε θα’ χει τόπο,

για εκεί που ο πόνος δε θα’ χει λόγο,

για εκεί που η μοίρα δε θα’ χει τύχη…

δε θα πάρω

ούτε μαντίλι αποχαιρετισμού,

ούτε ρούχα,

ούτε βαλίτσα,

ούτε χρήματα,

ούτε εισιτήριο…

Χτες έμαθα πως ετοιμάζω ταξίδι...»

Επισήμανση: Το σημείωμα τούτο το βρήκα πεταμένο σε σκουπιδοτενεκέ, σε πτέρυγα καρκινοπαθών, σε νοσοκομείο στις 3 προχτές τα ξημερώματα. Και έμαθα πως η 25χρονη ήδη… ΕΦΥΓΕ…

7 σχόλια:

Λυδία είπε...

Όταν ο θάνατος, χαράζεται σαν φυγή μόνο και μόνο για να πονάει λιγότερο... ελπίδα φέρνει και χαμόγελο ... και ένα , ένα μόνο δάκρυ... για αυτήν που έφυγε...
Καλημέρα...

meltemi είπε...

Καλό ταξίδι να έχει...


Μια καλημέρα και απο μένα

sera είπε...

Καλημέρα..Ανατριχιαστικό και πολύ συγκινητικό.Μακάρι όλοι να κάνουμε αυτό το ταξίδι..Καλό ταξίδι και από μένα

ΚΙΡΚΗ είπε...

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΕΣ! ΤΟ ΚΑΚΟ ΜΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ!ΟΝΤΩΣ ΤΟ ΒΡΗΚΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΩ!
ΛΥΔΙΑ:ΤΟ' ΧΕΙΣ!ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΙ...

ΜΕΛΤΕΜΙ:ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΞΕΡΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ!ΟΙ ΦΩΤΟ ΣΟΥ ΑΥΤΟ ΔΕΙΧΝΟΥΝ!

ΣΕΡΑ ΜΟΥ, ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΤΗΚΕΣ! ΔΕ ΒΡΙΣΚΩ ΛΟΓΙΑ...

Chrisa είπε...

Ενα κείμενο απλά υπέροχο.. επιθυμίες και ελπίδες απλά ανθρώπινες.. Η επισήμανση στο τέλος απλά συγκλονιστική.. Σε ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μας..καλό της ταξίδι..
Να χεις την πιο καλή μέρα!

κιτρινο νουφαρο είπε...

Τελικα απο οτι φαινεται την Αληθεια την ανακαλυπτουμε, οταν πλησιαζουμε προς το Τελος!
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ!!!
Οι Ψυχες φτερουγιζουν, σαν Χρυσες Πεταλουδες,γαληνια μες τον δικο τους Κρυφο Κοσμο, καθως την ιδια στιγμη ξαποσταινουν αναλαφρα, στη Σκια ενος Χαμενου Παραδεισου!!!

ΚΙΡΚΗ είπε...

Στις νέες μου φίλες τη Χρύσα και το κίτρινο νούφαρο: σας ευχαριστώ που το διαβάσατε! Για την κοπέλα που το έγραψε, δυστυχώς, αν και κατέβαλα προσπάθειες να μάθω τουλάχιστον το όνομά της για να το προσθέσω στο κείμενο, αρνήθηκαν να μου το δωρίσουν...Γι' αυτό και εγώ, σε πείσμα των ανθρώπων το ανήρτησα, έστω και έτσι!
Σε εσάς...ένα μεγάλο ευχαριστώ που το διαβάσατε και το μοιραστήκατε μαζί μου!
Φιλιά ηλιόλουστα