Μεταξύ μπουγάδας και Ροΐδη, εωράκαμεν τους ληστάς

Πάνω που είπα πως ο Σεπτέμβρης μας άφησε ησύχους και καλωσόρισα τον Οχτώβρη, που είναι και ο μήνας μου ούτως ειπείν, και δεν είδα παπαγαλάκια σε Μεσόγειον κλίμα να φτεροκοπούν με αντάρα και να περιστρέφονται πάνω από την κεφαλή μας, ούτε φωνές ρυπογόνες πήραν να σηκώσουν το πτερύγιο του αυτιού μου, ούτε μια τόση δα διαδηλωσούλα υπήρξε να με βγάλει αλλόφρονη γυναίκα στο δρόμο, τσαφ και άστραψε το τηλέφωνο και βρόντησε!

Φωνή φίλης με έβγαλε από το λήθαργο τινός μπουγάδας, που θέλει το άπλωμά της και ακόμα παραμένει με τα ρούχα να κρέμονται ανεπιτήδευτα όξω από την πράσινη, άλλοτε υπερήφανη για το χρώμα της, λεκάνη και με ξάφνιασε!

-Μας κλέβουν!!! Ούρλιαξε επιτιθέμενη και οργισμένη η φωνή από την άλλη μεριά του σύρματος.

Ατάραχη δε εγώ, έχοντας το συνήθειο, να διατηρώ ψυχραιμία εις δύσκολας στιγμάς, επειδή έτσι δίνω την πρωτοκαθεδρία στην κραυγή, μετά φόβου θεού και πίστεως απήντησα, ολίγον με μπλαζέ και κάπως με «δεν πάμε να κόψουμε το λαιμό μας, γιατί τη χέρα μας έπρεπε να την έχουμε κόψει προ πολλού» ύφος.

-Ποιος πάλι, καλέ;

-Καλά δεν άκουσες τίποτα; Βοά η ΤιΒι ότι είναι μεγαλύτερο το έλλειμμα και θα έρθουν και πρόσθετα μέτρα! Μας γδέρνουν ζωντανούς, σου λέω!

Εδώ η αντίδραση της «ακροάτριας» ήτο λίγο πιο ζωντανή και περιέργως ανέδειξε την υποκριτική μου Τέχνη την οποία δε, πλειστάκις υπηρετώ μπροστά σε γκισέ ΙΚΑ, ΔΟΥ και συμπαραμαρτούντα ταμεία που αφηνιάζουν με την παρουσία μου ενώπιόν τους.

-Αλήθεια το λες; Στα όπλα, στα όπλα, φίλη μου και κοντογειτόνισσα, που να τους καεί το παστίτσιο και χλωρίνη να τους πέσει στα σκούρα ρούχα τους. Μπα, που να χρωστούν το νερό της πισίνας τους και να τους κυνηγά σύσσωμη η ΕΥΔΑΠ και ο κηπουρός τους με την ψαλίδα που έμειναν απότιστα τα στρέμματα από κήπους κρεμαστούς Βαβυλώνος που διαφεντεύουν.

Η άλλη φωνή, κασέτα επανάληψης, έβραζε και ξεχείλιζε λάβα. Πετούσε λέξεις-πετριές και ακατανόμαστες τις οποίες δε δύναμαι να μεταφέρω εις το παρόν κείμενο, διότι ερυθριώ και που τις σκέπτομαι.

Τότε ήταν που, για να μπορέσω και εγώ ν’ απλώσω την κακομοίρα την μπουγάδα κάποια στιγμή, επιστράτευσα και τον Εμμανουήλ Ροΐδη και την αποστόμωσα:

-Αγαπητή μου, “πολλὰς προκαλέσαντες ἀντιρρήσεις καὶ μομφὰς ἐπὶ παραδοξολογίᾳ ἐπειράθημεν πρὸ δεκαετίας ἤδη ν’ ἀποδείξωμεν, ὅτι κατὰ τὰ διδάγματα τῆς τε ἐπιστήμης καὶ τῆς πείρας ἔξοχοι ποιηταὶ καὶ καλλιτέχναι ἀπεδείχθησαν μόνοι οἱ κατορθώσαντες νὰ ἐκφράσωσιν ὁλοκλήρου λαοῦ τὰ αἰσθήματα καὶ τὰς ἰδέας”. Και ούτοι οι οποίοι αποφασίζουν περί των τυχών ημών ουκ δύνανται να εκφράσωσιν ολοκλήρου λαού τα αισθήματα και τας ιδέας! Ως εκ τούτου, παρακάλα να μην έχομεν λεφτά για τα τρέχοντα έξοδα στο τσαντήρι και ρεβύθια στην κατσαρόλα,και διαβλέπω οσονούπω να ξεχειλίζει το αναβράζον πλήθος και να καταπίνει δια της οργής του τους κάποτε ιθύνοντες και επαΐοντες του τόπου! Διότι, εωράκαμεν τους ληστάς πλέον και τώρα άλλο δεν τους πρέπει παρά όρη και βουνά να σκαρφαλώσωσιν και αίφνης να απολέσωσιν ιδιοκτησίες και τεμάχια εθνικών γαιών, και τιμές και αξιώματα, που αυθαιρέτως αξιώθηκαν να ιδιοποιηθούν από Ελληνικής Επαναστάσεως!

Αμηχανία και μεγάλο διάστημα σιωπής επικράτησε από την άλλη πλευρά του καλωδίου!

Έπειτα, η φωνή ακούστηκε ήρεμη, γαλήνια :

-Ξέρεις να βάζεις την καρδιά μου στη θέση της!

Το τηλέφωνο έκλεισε και το “μπιπ μπιπ” μου βεβαίωσε ότι η φίλη δε θα μείνει ξάγρυπνη.

Άντε να πάω ν’ απλώσω και εγώ την μπουγάδα που κοκκάλωσε.

Μόνο…που δε θυμάμαι πού άφησα τη λεκάνη!

Μόνο που δεν πρόλαβα να της πω, ότι τούτα τα λόγια ήταν του Ροΐδη που φαίνεται γνώριζε πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται και κυρίως πως εκδικείται τους ανιστόρητους.

Σχόλιο περί αναρτημένης επιφυλλίδας “Ελευθερία και Γλώσσα” του Σεραφείμ Φυντανίδη ή αλλιώς Υπερασπιστικό σημείωμα για την ελληνική νεολαία

     Ποιος νά'ρθει αντιμέτωπος τώρα με τη Ζακλίν ντε Ρομιγί; Είπε:«Αυτό που λατρεύω στα ελληνικά κείμενα είναι η συνάντηση με τη γέννηση της έλλογης σκέψης... Ο Λόγος είναι το τείχος που προστατεύει από την κτηνωδία. Όποιος δεν ξέρει να εκφραστεί, όπως πολλοί νέοι σήμερα, τότε δεν του απομένουν παρά οι γροθιές, το ξυλοκόπημα, η ωμή, ανόητη και τυφλή βία».

   Είναι δύσκολο ν' αντεπιχειρηματολογήσεις σε διάνοιες-τέρατα! Κανείς δε, δεν μπορεί ν' αρνηθεί ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν και είναι ποιοτικό και όχι ποσοτικό, όπως προσπαθούν καιρό τώρα να μας πείσουν παπαγαλάκια και κουκουβάγιες και κούκοι και κοράκια της πολιτικής.

    Θα έλεγα λοιπόν, ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι, κυρίως, ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ! Όταν η υποβάθμιση ενός λαού προέρχεται από τις αποφάσεις πολιτικών; Όταν, ο προφορικός λόγος τους είναι φύρδην μύγδην και χυδαίος, όταν αυτός προδίδει τις σκέψεις και τις αποφάσεις τους και προσδιορίζει έως το τέλος το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά τους με την αμετροέπειά τους, όταν επιτρέπουν την ανθελληνικότητα στη γλώσσα να παράγεται και ν' αναπαράγεται τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά, διαφημιστικά,, εκπαιδευτικά τι περιμένει κανείς από τη νεολαία μας;

    Τα παιδιά σήμερα, που βομβαρδίζονται από σωρό ανόητα, άχρηστα, ανήθικα, άνανδρα, α-πολιτικά, ά-λογα, άγλωσσα, ανιστόρητα, αναληθή μηνύματα με την ανοχή και την προστασία από σωρό νομοσχέδια της Πολιτείας, αλήθεια, τι προσδοκούμε από αυτά; Δε θ’ αναφέρω παρά ένα πρόσφατο παράδειγμα πολιτικής απόφασης, για να συνειδητοποιήσουμε όλοι ποιους και γιατί συμφέρει η νεολαία να μη διαθέτει Λόγο και Λογική: η νέα εγκύκλειος του Υπουργείου "Παιδείας" προβλέπει και επιτάσσει για την Α' Λυκείου της επόμενης χρονιάς 3 υποχρεωτικά μαθήματα: Αγγλικά, Νέα ελληνικά και Γυμναστική!

    Η κυρία Καρβουνοπούλου-τα διαμάντια στη σύγχρονη ελληνική Βουλή είναι είδος εξαφανισμένο πλέον- αποφάσισε ότι η Αρχαία Ελληνική αξίζει να εξοβελιστεί από το πρόγραμμα της υποχρεωτικής παρακολούθησης, ενώ, αντιθέτως επιβάλλεται η Αγγλική, η γλώσσα δηλαδή της αποικιοκρατίας, του εμπορίου, του κέρδους, του χρηματιστηρίου, των σπρεντς και των επαχθών δανείων. Και τα νέα ελληνικά, που ίσως να ήταν το μετερίζι μας, όσον αφορά το διηνεκές στο γλωσσικό μας παρελθόν, διδάσκεται με τρόπο που καμία πιθανότητα δεν προκύπτει από πουθενά, ώστε τα σημερινά παιδιά να σκύψουν, να μοχθήσουν και εντέλει ν’ αγαπήσουν το θησαυρό αυτό που από τον Όμηρο έχει διασωθεί και εκφράζει λεπτότατα κάθε διάνοια, κάθε αίσθημα! Η σημερινή τάξη των σχολείων μας στοιβάζει τα παιδιά μας, όπως όπως σε άθλια κτίρια, με ανύπαρκτες υποδομές και με έλλειψη σε διδακτικό προσωπικό και έρωτα για τη διδασκαλία , ενώ εμείς περιμένουμε τα παιδιά να μιλήσουν σωστά ελληνικά

Αν λοιπόν, πραγματικά ανησυχούμε εμείς οι ενήλικες, για την ελληνική έλλογη σκέψη, αν πραγματικά πιστεύουμε ότι ο Λόγος είναι το τείχος που προστατεύει εμάς και τα παιδιά μας από την κτηνωδία, ας στρέψουμε προς άλλους την αγωνιστική μας προσπάθεια και το μένος μας! Όχι στα παιδιά μας! Κοινωνία που αρέσκεται να στήνει στον τοίχο τον ανθό του μέλλοντός της είναι κοινωνία ήδη καταδικασμένη από το παρόν της!

Αν μπορούσα μόνο να θέσω ένα ερώτημα, στον κύριο Φυντανίδη, θα ήταν αυτό: “Πού είναι, πού βρίσκονται και πώς κοιμούνται τέτοιον καιρό οι πνευματικοί μας άνθρωποι;” Από τα σχολικά βιβλία μου διάβαζα ότι είναι εκείνοι που αφυπνίζουν την κοινή γνώμη, την εμψυχώνουν στις δύσκολες στιγμές, που μπαίνουν μπροστάρηδες σε κάθε αγώνα, όταν οι πολλοί αμήχανοι προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο και κυρίως στηρίζουν τη νεολαία, την ενθαρρύνουν ν’ απαιτήσει όσα της χρωστάμε. Και ως τέτοιον δεν μπορώ να λογαριάσω τον κύριο Φυντανίδη που, σαν ένας ακόμα ποτέ του δεν κατήγγειλε δημόσια λανθασμένες πολιτικές αποφάσεις και την ανηθικότητα της πολιτικής στον τόπο μας, παρά παρέλυσε μέσα στο βόλεμα του κατεστημένου συστήματος που επάξια υπηρετεί!

Ροκ πεζό (2)

Από τα γενοφάσκια μου , που λες, πάλευα να καταλάβω ποιος με επέλεξε να έρθω εδώ, και ποιος το όρισε και να τον βρω να του ζητήσω και τα ρέστα για το όνομα, για τους γονείς, για το κιβώτιο της μοίρας που το σέρνω και δεν ξέρω και τι έχει μέσα, για το ότι γεννήθηκα αλλού και όχι εδώ, για όσα γίνονται γύρω μου και είδηση δεν παίρνει ούτε η μύτη μου. Πια...
Με μελετημένες κινήσεις και προσεκτικόν βηματισμόν - που θα έλεγε και ο πάππος μου - διανύω μέρες ηλιόλουστες, παρά τα καρεκλοπόδαρα του κοινωνικού, του πολιτικού, του περιβαλλοντικού χάους! Τώρα που πλησιάζουν και άλλοι "επέτειοι" και θα ψάχνουμε ψαχουλευτά τους υπαιτίους για τα ολοκαυτώματα της ζωής μας και έπειτα θα πάμε, μετά τα συνθήματα και τις υψωμένες γροθιές για καφέ...Κολωνάκι, Ψυρρή ή παραλιακή...
Να αυτά είναι που δεν εννοώ να καταλάβω, σε τούτη την τρελοαγΕΛΛΑΔΑ που κόβει βόλτες μαζί με τον πλανήτη, αν και ανήκει σε άλλον. Εξωγήινη χώρα και λέγε εσύ ό,τι θέλεις. Εγώ το συμπέρασμα το έβγαλα. Ήρθα και έμεινα, κοντά 26 χρόνια τώρα, και ακόμα δεν έχω καταλάβει πώς:
1.η διαδήλωση γίνεται για χαβαλέ,
2.η παιδεία πνέει τα λοίσθια, αν και όλοι νοιάζονται για αυτήν,
3.το καλάθι της νοικοκυράς αδειάζει, αλλά των πολιτικών και μεγαλοκαρχαριών παραμένει γεμάτο,
4.όταν κάποιοι απεργούν, θυμώνεις μαζί τους, αν και ετοιμάζεσαι και εσύ για απεργία,
5.όταν βρέχει, γκρινιάζεις και όταν έχει ήλιο πάλι γκρινιάζεις,
6.κατηγορείς τη διαφθορά και το ρουσφέτι και, δοθείσης ευκαιρίας,εμπλέκεσαι στο παζάρι,
7.βάζεις το φακελάκι στην παλάμη του γιατρού και απορείς γιατί το πήρε,
8.κλέβεις και σε κλέβουν και αναρωτιέσαι πώς ο Έλληνας από Περικλής έγινε Εφιάλτης,
9.καις τα δάση, για νά'χεις το αυθαίρετον και οργίζεσαι που ο χείμαρρος πέρασε από το σαλόνι σου,
10.παρκάρεις το τουτού στο πεζοδρόμιο και ψέγεις τους άλλους που έκαναν το ίδιο,
11.αναγνωρίζεις της χαμηλής ποιότητας θεάματα της ΤιΒούλας και είσαι θεατής τους,
12.ενώ για την αύξηση της εγκληματικότητας φταίει η πείνα, βρίσκεις ως λύση τη σκούπα και τον αστυνόμο,
13.όταν ο μισθός δε φτάνει ούτε για γιούχου, στα σκυλάδικα δεν πέφτει καρφίτσα,
14.μαζί με το λογαριασμό της ΔΕΗ πληρώνω και την ΕΡΤ,
15.νόμος που ίσχυε ως τα χθες, σήμερα δεν ισχύει,
16.τα ΜΑΤ στη γωνία τα βάζουν για την τήρηση της τάξης, και όταν περνώ δίπλα τους με βρίζουν χυδαία, για να επιβάλλουν έτσι την "τάξη" τους στον "δεύτερης κατηγορίας πολίτη'"- εμένα.
17.οι προ'ι'στάμενοι στις δημόσιες υπηρεσίες τα ξύνουν και παίρνουν υψηλότερο μισθό, από τον υφιστάμενο, που δεν προλαβαίνει να μ' εξυπηρετήσει, από το φόρτο εργασίας,
18. ο διορισμένος εκπαιδευτικός αποκτά την ψυχολογία και αυτός"του ξύνειν" και θυμώνει που ο μαθητής δεν ξέρει ορθογραφία,
19.η "καλημέρα" σπανίζει και όλοι περιμένουν να την ακούσουν,
20.ενώ μιλώ στον πληθυντικό, ο άλλος μου απαντά στον ενικό με ένα "ρε" μπροστά,
21.κατηγορούμε τους παιδόφιλους και τα sides τους πληθαίνουν,
22.κακοποιούνται γυναίκες και παιδιά και ο Έλληνας το παίζει καλός οικογενειάρχης,
23.το παίζουμε πολιτισμένοι και, βρίζοντας, απορούμε πού πήγε η ευγένεια,
24.η Εκκλησία θεωρεί αμαρτία την ομοφυλοφιλία και τη φιλοχρηματία και πολλοί παπάδες καίνε τη βάτα και πιο πολλοί μασούρι κάνουν τα χαρτονομίσματα,
25.κλείνει το κέντρο της πόλης, επειδή ήρθε ένας ξενόφερτος ασπρογιακάς και οι παθόντες συμπολίτες καρτερικά υπομένουν εντός των αυτοκινήτων τους τη δημοκρατία,
26.κατηγορούμε τους νέους για ασχημοσύνη και δεν κάνουμε μια έτσι να δούμε τα μούτρα μας,
27.πρέπει να επιβιβάζομαι σαν σαλτιμπάγκος περιωπής στο ταξί που κινείται στη μεσαία λουρίδα, ενώ περνά πίσω μου με ταχύτητα το λεωφορείο που κινείται στη δεξιά,
28.οι νόμοι και το Σύνταγμα πρέπει να τηρούνται από τους πολλούς, ενώ διαφεύγουν οι λίγοι εις τας εξωτερικάς που καταλήστευσαν το Δημόσιο,δηλαδής εμένα και εσένα και τον άλλο απέναντι,
29.μου λένε για οικονομική κρίση και τα "χρυσά παιδιά" παίρνουν μπόνους,
30.για να εξυπηρετηθώ στα εξωτερικά ιατρεία του ΙΚΑ πρέπει να κλείσω συμφωνία με τον άγιο Πέτρο να μη με καλέσει νωρίτερα από 40 ημέρες, αφού το ΙΚΑ μου κλείνει ραντεβού σε 39 μερόνυχτα,...
Έχω και άλλα να μετρήσω, έχω και κατάλογο να συμπληρώσω που θα γέμιζα φυλλάδες και φυλλάδες, αλλά κουράστηκα να μετρώ και ο χρόνος δε με παίρνει.
Δηλώνω απερίφραστα την αηδία μου και τη γα'ι'δουρινή επιμονή μου να ΡΟΚάρω, για ν' αντέξω τον παραλογισμό που μου πασέρνουν.
Δικαίως θα με ρωτήσεις "γιατί μένεις τότε";
Θα το πω αλλιώς: σε τούτον τον κόσμο ήρθα από τύχη και έμεινα από αμηχανία!
Έπειτα νιώθω ασυγκράτητη αηδία μπροστά σε κάθε είδους εξουσία. Επιταγής μαστίγωμα αρνούμαι να δεχτώ. Τα παραπάνω στα γράφω για να δεις τη ζωή σου και τη δική μου από την πλευρά που την κυκλοφορείς: βλογιοκομμένη, τρισάθλια, ανέραστη. Όλα όσα αναφέρω στο πάνω-πάνω μέρος των λέξεων που διάβασες, είναι για να διαπιστώσεις το παράλογό σου! Να καμαρώνεις γι' αυτό δε σου πρέπει! Να κρύβεσαι, κοίτα. Από τα μάτια των παιδιών και απ' τα δικά μου. Γιατί εγώ, αν και ζω τον παραλογισμό, τουλάχιστον τον αναγνωρίζω και τον κατηγορώ και με πράξεις, προπαντός!
Σε σένα εύχομαι μόνο:
Σπολλάτη... φίλτατε ιδεολόγε μου!

Στο δια ταύτα!

Και είμαστε πάλι στο
"δια ταύτα".
Μια οριζόντια γραμμή
στην καρδιά σου.
Δε δείχνει παλμό.
Δείχνει έρεβος και νύχτα.
Πάλι σακατεμένη ευθεία
βρέθηκε το καρδιογράφημα.
Πάλι οι ιατροί υπολόγισαν
ώρα θανάτου.
Και ξανά δεν άκουσες των ζωντανών
τις λέξεις.
Κρύφτηκες και είπες να υποπέσεις
σε θάματα και τάματα και μοιρολόγια.
Μα οι νεκροί βρίσκονται
σε άλλη διάσταση.
Λένε πως ζωντανεύουν μόνο
ξημερώματα στις σκέψεις μας.
Και το πρωί ξανά, πεθαίνουν.
Εσύ-τόλμα το- να μάθεις
να συγκαταλέγεσαι
ακόμα στο ανάμεσά μας.
Είναι γλυκιά η ζωή
και χωρίς σειρήνες,
χωρίς τη μήτρα που σε γέννησε.
Χωρίς τα μάτια που σε θωρούσαν.
Χωρίς τη δίψα άλλωστε,
χωρίς τον πόνο,
χωρίς ούτε ένα τραύμα,
χωρίς μια δόση απελπισίας...
Δε θά' σουν ακόμη ζωντανός!
Τουλάχιστο, σεβάσου τούτη την παράταση!

Θα απαγορέψουν την ελεύθερη έκφραση οι Ευρω-ΠΕΗ!

Προσέξτε: την επόμενη Τρίτη συνεδριάζουν στην Ευρώπη και θ' αποφασίσουν ...
και θ' απαγορέψουν την ελεύθερη έκφραση, την ελεύθερη σκέψη, την αντίδραση σε όποιον δε συμφωνεί με τη "δημόσια πολιτική". Αλλά ποια πολιτική αυτοαποκαλείται "δημόσια", αν ο Δήμος, ο Λαός δε συμφωνεί; Μόνο η Χούντα!
Τα σχόλια, νομίζω, περισσεύουν!