Στο καρνάγιο του Xρόνου

Γράφει: "Υπάρχει Έρωτας".
Εγώ θυμίζω: "Απόδειξη, παρακαλώ".
Μην αποσυντονίζεσαι.
Κρεμάνε κουδούνια στους μνημονευτές ονείρων.
Τρόπαια τα περιφέρουν οι αμνήμονες,
χωρίς λύπη για το αίμα σου στην αλυσίδα.
Μην κηλιδώνεσαι.
Ένα το κρατούμενο:
"Η θλίψη δεν μπατάρει γερά σκαριά".
Φτιαγμένα για μεγάλα κύματα
και ανέμους είναι αυτά.
Στο καρνάγιο του Xρόνου,
Τα λάξευσαν από Γρανίτη.
Ούτε ίχνος Πωρόλιθου
δεν άφησαν να μπει
πάνω τους, οι πρωτομάστορες.
Το άλλο κρατούμενο,
βάλε το στη χούφτα και
φύλαξέ το
στο μαγικό χρώμα
της ανέμης του καιρού:
"Θα σαλπάρουμε για αλλού".
Αυτό είναι το αποτέλεσμα
του γενικού λογαριασμού.
Θυμίσου: όλα στο χέρι!
Όλα στη χούφτα!

Σβήνει το φως και ανάβει άλλο

Σβήνει το φως
και ανάβει άλλο.

Βρέθηκα εκεί
σε προσυμφωνημένη
συνάντηση.

Μια δόση ειρωνείας,
πριν από κάθε λεπτό,
που πνίγεται ο ήλιος.
Λίγο κι άλλο λίγο,
για ν' ανάψει το φανάρι,
εκεί στην προβλήτα.
Εκδικήθηκε.
Έτσι για να μπει στο μάτι
του λιογέρματος.
Είπε, λοιπόν, να το παίξει φάρος.

Την ίδια ώρα που έσβηνε το ένα φως.
Άναβε το άλλο.
Σαν να μην έχει τέλος τούτος
ο ανταγωνισμός.
Σα να μην έχει τέλος η εκδίκηση.

Όμως μην ποντάρεις λάθος.
Δεν κρατούν πολλή ζωή
οι λάμπες διαρκείας.

Ο Ήλιος νικά στα πάντα.

Βότσαλα

Είναι ρηγμένα με μιαν άτακτη
τάξη.
Στο εδώ, το εκεί και το παραπέρα.
Να μου θυμίζουν το τέλειο
της αρμονίας που δεν υπάρχει.
Όμως η αρμονία εγκαθίσταται
πάνω τους
με τη σύνθεση απροσδόκητη
στο κοντινό ολούθε.
Δεν έχει τέλος η αρχή τους,
ούτε και ξέρω να την πω.
Θα με γελάσω.
Η σιωπή τους διαρκής για μήνες.
Μιλούν μόνο τους Χειμώνες.
Που τα πλημμυρίζει το κύμα
και τα σέρνει και τα δέρνει.
Για να μιλούν μεταξύ τους
και με μας- όσοι μπορούν.
Συλλαβίζουν τον έναστρο ουρανό
και πυρώνονται στο φως
από την ύπαρξη του κόσμου.
Δεν έχει τέρμα ο δρόμος τους.
Ακόμα και όταν πια φτάνουν στα δάχτυλά σου
και γλιστρούν από αυτά
σαν κόκκοι άμμου.
Τι ήταν κάποτε,
τι είναι τώρα.
Μα ακόμα κάτι είναι.
Μην το γελάς.

Βότσαλα που τα συνέθλιψε η δύναμη
του Χρόνου του πανδαμάτορα της ύλης τους.


Τι ήμουν κάποτε,
τι είμαι τώρα.
Μα ακόμα κάτι είμαι.

Μην το γελάς.

Το λίγο στο πολύ του κόσμου!

Δεν έχω.
Και έτσι απέχω.

Το λίγο πάντα δήλωνα.
Στο πολύ του κόσμου.
Μα και αυτό ακόμα το μοιράζομαι.

Σαν την ώρα που πνίγεται
ο ήλιος στα νερά και τ' απόνερα.

Είναι για όλους.
Σαν ένα πίνακα ζωγράφου.

Είναι για όλους.

Η οπτική γωνία μόνο διαφέρει.
Μέσα από το φακό της ψυχής.
Τον ευρυγώνιο ή τον απλό.

Δεν στο έχω πει...αλλά:
Βέβαια και δε γνωρίζω μέτρα.
Μου το καταλογίζουν τούτο
από την παιδική μου ηλικία.
Δεν ξέρω, μου θυμίζουν,
να εστιάζω.
Μα δε με νοιάζει.
Τραβώ και ό,τι κρατήσει η μνήμη.
Ό,τι είναι να σωθεί, αξίζει.

Και δε θέλω φίλτρα,
που ν' αλλάζουν το χρώμα
και να ομορφαίνουν τη στιγμή.
Εγώ διψώ για τη γνησιότητα
του χώρου και του κάλλους.
Μόνο σε αυτά την αναγνωρίζω.

Οι άνθρωποι συνεχώς παραμυθιάζουν
και πολύ με μπερδεύουν.
Είναι δυσαρμονία,
μια αταξία στο χώρο
που κρατούν και πράττουν.
Εγώ μόνο Φύση και Τέχνη
θέλω.
Σαν την ώρα που πνίγεται
ο ήλιος στα νερά και τ' απόνερα.
Σαν ένα πίνακα ζωγράφου.

Έτσι έφτασα...

Το λίγο πάντα να δηλώνω.
Στο πολύ του κόσμου.

Της Ζωής και του Θανάτου

Ποτάμι! Πάνοπτη ομορφιά.
Δύναμη που εκλείει
αυτό που λένε οι πολλοί
Ζωή.
Γαλήνη που απορρέει
απ' αυτό που οι λίγοι τολμούν να ονοματίζουν
Θάνατο.
Έτσι όπως κυλά,
αφουγκράστηκα
την Αρχή και το Τέλος της ύπαρξής μου.
Μαγεία.
Μελέτησα τα βήματά μου
προσεκτικά μέσα του, διαπιστώνοντας για άλλη μια φορά την καθαρότητά τους.
Βγήκα και πάλι υγιής στη σκέψη.
Είθε να πορεύομαι πάντα ως τέτοια.
Γιατί το Ποτάμι δε συγχωρεί.
Ούτε ατολμίες, ούτε αθωότητες.
Πρέπει, όποιος λούζεται στα νερά του,
ν' αναγνωρίζει το προσωρινό της Τύχης
και ως φανό να τό'χει.
Ειδάλλως το Ποτάμι τιμωρεί.
Δε τον αφήνει να απολαύσει
το μεγαλείο της Γέννησης
και του Θανάτου του.
Και πάλι είμαι εδώ
στο Ποτάμι της Ζωής
και του Θανάτου.
Προσαρμόζομαι συνεχώς
στην επιταγή
της δύσκολης συνεύρεσης ορίων...
και τα παραβιάζω
για να τα αναπροσαρμόσω.
Βάνω τα δάχτυλα
στην επιφάνειά του.
Αγγίζω όνειρα,
σπασμένα, στις ιριδίζουσες πτυχές του.
Το βάνω και στο στόμα
και πίνω λάμψη ηλεκτρίζουσα στο φως.
Δεν έχει τέρμα τούτη η αγάπη.
Δεν έχει τέλος τούτο το παιχνίδι.
Τι ήμουν πριν έρθω.
Τι θα είμαι σαν φύγω.
Όμως...
Νά´μαι λοιπόν,
για να μελετώ
χωρίς φειδώ,
χωρίς αιδώ
και άοπλη
τη διαδρομή
που ακόμα δεν ξέρω
πού βγάζει!
Αλλά απολαμβάνω
τη μελέτη·
έπεται μάλλον συνέχεια.
Μέσα στη βοή του νερού
που κατεβάζει το Ποτάμι
σε βρίσκω και ας μην είσαι!
Εμένα εδώ πάντα θα με βρίσκεις
στην ηρεμία του
και εγώ πάλι εσένα πάντα εδώ
στη ροή του!
Σαν να κόλλησε η εικόνα μου
πάνω στο τοπίο του
και έγινε ένα με την ουσία του,
ένα με τη Ζωή και το Θάνατο.
Σαν να κόλλησε η εικόνα σου
πάνω στο διαυγές του
και έγινε ένα με τον τόπο αυτόν
τον Ιερό...
το Ποτάμι της Ζωής
και του Θανάτου!