Τα μάτια του Ρα...

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΡΑ ...γέννησαν άλλο ένα blog,
το "Σαν τατουάζ"!
Το νέο blog είναι όμως για γερά νεύρα! Δηλαδή:
http://like-tatoo.blogspot.com/

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΛΛΑΤΟΥ ΠΡΟΣ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

 ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΛΛΑΤΟΥ ΠΡΟΣ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

κ. Πρόεδρε της Κυβέρνησης,

θα έπρεπε να γράψω σεβαστέ ή αγαπητέ, όπως συνηθίζεται αλλά δεν μπορώ. Ούτε σας αγαπώ, ούτε σας σέβομαι.

Στο Θέατρο Μπρόντγουεϊ, θα ανεβάσω στις 22 Δεκεμβρίου και ώρα 9.30 μ. μ., το θεατρικό έργο μου, Το Ελληνικό Παραμύθι ( Η Ελλάδα του Γιωργάκη ), καθρέφτη πιστεύω της Ελλάδος σας. Της Ελλάδας του Σημίτη του «μικρού», του Καραμανλή του «βραχύ», του Παπανδρέου του «μικρόνου», όπως σας αποκαλεί ο σεβαστός Χρήστος Γιανναράς. Εγώ σας ονομάζω ο «ολίγος».

Ο κόσμος θα γελάσει. Είναι η μόνη άμυνά μας, να γελάμε με τα καμώματά σας. Με την ηλίθια ανοχή που εμείς, ο λαός, δείχνουμε στον πολιτικό κόσμο. Σε όλους εσάς. Ελπίζω όμως ότι θα βρει ο θεατής, μετά το γέλιο, το κουράγιο να θυμώσει. Γιατί ήρθε η ώρα να θυμώσουμε κ. Πρόεδρε. Το οφείλουμε στα παιδιά μας. Τουρίστας πολυτελείας όπως είστε, κλεισμένοι στα υπουργεία τους οι υπουργοί σας, δε θα ακούσετε το κοροϊδευτικό γέλιο του θεατή. Δε θα νιώσετε το θυμό του.

Οι θεατές θα χειροκροτάνε, θα γελάνε αλλά και θα φτύνουνε τους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής. Τους μεγαλο - παράγοντες που τους κλέψανε. Μας στερείτε, κύριε πρόεδρε, την εργασία, το πιο ιερό δικαίωμα του πολίτη. Ούτε να δημιουργήσουνε, ούτε να ελπίζουνε μπορούνε πια τα παιδιά μας. Οι νέοι ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους, εγκαταλείπουν τη χώρα. Όχι τα παιδιά, τα αδέρφια, τα ανίψια των πολιτικών. Αυτά γιατί να φύγουν; Χρυσά τα έχετε κάνει.

Γράφει ο Μοντεσκιέ, 18ος αιώνας, ότι οι άγριοι στην Λουϊζιάνα όταν ήθελαν να μαζέψουν τα φρούτε ενός δέντρου, έκοβαν το δέντρο από τη βάση του. Το ίδιο κάνει και ο «υπουργός» των οικονομικών σας. Παίρνει το ταμείο, κλείνει το μαγαζί. Πετάει στην ανεργία τον ιδιοκτήτη, τους εργαζόμενους. Για να είναι νόμιμοι οι νόμοι, διαβάζουμε στο περίφημο βιβλίο του « Το Πνεύμα Των Νόμων», πρέπει να είναι προσαρμοσμένοι στο κλίμα, στις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα, στην ιστορία του τόπου. Αυτήν που τη διδασκαλία της θέλατε να καταργήσετε στα σχολεία. Το 1/10 των άρθρων της περίφημης Εγκυκλοπαίδειας ήταν ιστορικά. Ο Ντιντερό, άλλος ενοχλητικός, μην ανησυχείτε κ. Πρόεδρε, έχει πεθάνει εδώ και αιώνες, γράφει: νόμοι αντίθετοι στην ευτυχία του πολίτη είναι ανήθικοι και γρήγορα καταργούνται και ο ίδιος τολμάει σε άλλα γραπτά του, να υποστηρίζει ότι η γνώση της γλώσσας είναι το θεμέλιο όλων των ελπίδων μας.

Πώς να το πούμε αυτό στα παιδιά μας όταν εσείς ο Πρωθυπουργός της χώρας δυσκολεύεστε να μιλήσετε Ελληνικά; Δεν μπορείτε να μας δώσετε ελπίδα, να υπερασπιστείτε τα συμφέροντά μας χωρίς να γνωρίζετε τη γλώσσα μας.

Αν ερχόσασταν στο θέατρο θα βλέπατε τι θέλει να κάνει ο Έλληνας πολίτης, ο Αθηναίος ιδιαίτερα, στο «σπίτι απέναντι από την Ακρόπολη», πρόκληση, του πιστού φίλου του πατέρα σας. Έγινε υπουργός πανίσχυρος, επειδή όπως λένε, όταν τον ρώταγε ο μπαμπάς σας, τι ώρα είναι, βιαζόταν να του απαντήσει, "ό,τι ώρα θέλετε κύριε πρόεδρε". Το ίδιο κάνουνε και σε σας σήμερα οι υπουργοί σας.

Στο θέατρο Μπρόντγουεϊ , θα δείτε την αυλή που έχτε δημιουργήσει, έτσι όπως δε θέλετε να τη δείτε. Αυτούς που χυδαία σας βρίζανε, όταν δεν ήσαστε αρχηγός, σφουγγοκωλάριοι τώρα, σας περιμένουν έξω από την τουαλέτα. Στην αυλή του Λουδοβίκου του 14ου, στις Βερσαλλίες, ήταν μεγάλο αξίωμα, να μπορείς να παρίστασαι όταν ο βασιλιάς έκανε την ανάγκη του. Εκεί φτάσαμε και σήμερα.

Θα δείτε τους υπουργούς σας να υπακούουν δουλικά στις οδηγίες του αδελφού σας Νικολάκη, όταν πήγαιναν να πάρουν τα δισεκατομμύρια του Κατάρ. Δεν ξέρω ακόμα πώς να αρχίσω το έργο. Ίσως με τον Αντρέα Παπανδρέου που σας καθησύχαζε, όταν φοβισμένος από τις φωνές των διαδηλωτών στο έργο μου, "Όλοι Οι Απατεώνες Επί Σκηνής", (1989), του λέγατε, "φοβάμαι μπαμπά" και σας απαντούσε "μη φοβάσαι Γιωργάκη, ξέρεις τι μαλάκες που είναι οι Έλληνες;" Το πιστεύετε; Δεν είστε ο μόνος! Πρόβατα μας θεωρούνε όσοι έχουνε εξουσία.

Θα βλέπατε, αν ερχόσασταν στο θέατρο, να κόβουν δάχτυλα, χέρια και πόδια σ' αυτούς που καθυστερούν τα δάνεια. Να μας πουλάνε και να μας ενοικιάζουνε. Τους κατέχοντες να εγκληματούν, χωρίς να φοβούνται. Δύο από τα εγκλήματα αυτά θα μπορούσατε να τα χειροκροτήσετε στην παράσταση. Θα παρακολουθούσατε και τη «δίκη» επίσης, προβεβλημένου υπουργού σας. Δε θα σας διηγηθώ και όλο το έργο.

Ξέρω ότι δε φοβάστε τους μεγαλοδημοσιογράφους που χρυσώνετε, θα με λογοκρίνουν, θα με βρίσουν- σας στηρίζουν. Τους πλούσια επιδοτούμενους «πνευματικούς» ανθρώπους, σας υμνούν. Θα σιωπήσουν.

Κοιμάται και η εκκλησία. Ύπνο βαθύ ο Αρχιεπίσκοπος. Στο θέατρο Μπρόντγουεϊ, εισχωρούμε στη μητρόπολη. Ωραία ζωή. Χοντρές καταθέσεις στις τράπεζες. Στα χρυσά ντυμένοι, μας συμβουλεύουν υπομονή. Υπάρχει και η άλλη ζωή... Στο τέλος του έργου, ελπίζω το χειροκρότημα να είναι η αρχή μιας αντίστασης. Το θέατρο είναι ακόμα ελεύθερο. Συμβολικά να υπάρχουν, στην έξοδο, σάπιες ντομάτες, κλούβια αυγά, να πετάξει ο λαός στην εξουσία. Όχι στους θεσμούς που τους σεβόμαστε, αλλά σε αυτούς, που αντί να τους υπηρετούνε, ασελγούν επάνω τους.

Χωρίς φιλικά αισθήματα
Γελώντας πικρά
Δημήτρης Κολλάτος
Αθήνα 2 / 12 / 10

Υ.Γ. Συνεπής σε αυτά που πιστεύω, για να μη βγεί το θέατρο από την ζωή μας, το εισιτήριο είναι προσιτό σε όλους.
Δωρεάν για τους ανέργους,
12Ευρώ η λαϊκή, φοιτητικό,
κάτω από 25 ετών και πάνω από 60, 12Ευρώ.
Για αυτούς που μπορούν 20Ευρώ.
Για την οικογένεια σας, τους υπουργούς σας, 1000Ευρώ

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

ΠΟΙΗΣΗ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ



ΠΟΙΗΣΗ πάει να πει,
Δεν κουρνιάζω δίπλα σε τζάκι
Και γράφω λεξούλες έρωτος
Και διθυράμβους ωραίων ημερών.
Πάει να πει, στάζω αίμα
Στην πάλη με φίλο-εσένα.
Πάει να πει, μελετώ τα σημάδια
που αφήνω στους άλλους και
Χαρακιές οι άλλοι σε μένα.

ΠΟΙΗΣΗ πάει να πει,
να βλέπεις στο σκοτάδι
και να μη θωρείς Ήλιο.
Το σκοτεινό μονοπάτι να το μετράς λεωφόρο
Και θάλασσα ν’ αντικρίζεις την έρημο.
Πάει να πει, να εκρήγνυσαι για να φωτίσεις.
Να  πατάς σκιά και ν’ αφουγκράζεσαι σιωπή.
Εκεί που το κουτσό μεταλλάσσεται σε τρέξιμο.
Ενώ εσύ ασθμαίνεις κόβοντας το νήμα νικητής,
ηττημένος απ' τον ίσκιο του.

ΠΟΙΗΣΗ πάει να πει,
Η στροφή του βλέμματος στο τέλος απ’ αρχής .
Το μεσουράνημα του έκπτωτου,
Ο υπολογισμός του αγεωγράφητου,
Ο κόσμος όλος στην άκρη μολυβιού,
Το προβλεπόμενο στο απρόβλεπτο,
Πάει να πει, το κέντρο στου κύκλου
Το Στερέωμα που σε περιβάλλει
Την ίδια ώρα που νιώθεις ύλη.

ΠΟΙΗΣΗ εντέλει πάει να πει,
Όχι σύνορο, αλλά φίλτρο ευ-θανασίας
Με γεύση πικρής Αθανασίας.
Χωνευτήρι οστών σημασίας,
Με ανελέητο σύμμαχο το μελάνι ψυχής.
Πάει να πει, μένω πίσω και ας έχω φύγει.
Έχω φύγει και παραμένω εδώ.
Αυτό που κάτι πάει να συλλαβιστεί ή να γίνει,
όταν άλλοι το ονειρεύονται μονάχα.

ΠΟΙΗΣΗ πάει να πει,
Το ερωτηματικό στο τέλος της πρότασης:
«ΠΟΙΗΣΗ, τι πάει να πει;»

 Μια άνω τελεία και ένα κόμμα στη μέση του άσπρου πουθενά.




Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Από όταν διάβασα την πρώτη συλλαβή μου!

Εγώ δε μιλώ με συνθήματα και παραφιλολογήματα.
Μιλώ τη διάταξη ιδεών και το ύψος.
Δε στολίζω την αηδία για να τη χωνέψεις.
Κάθομαι και περιμένω στην άκρη να τη φτύσεις από το μέτωπο και το στέρνο σου.
Να πεις τι ήταν, αν ήταν, με υπομονή αιώνων.


Εγώ δεν έμαθα να μιλώ το χρώμα της εξαγοράς.
Μακριά κράτησα και μένα και τη συνείδησή μου από δαύτο.
Νύχτες πάλεψα με τα σεντόνια μου να ορκιστώ
ιερή εχθρότητα και απέχθεια σε ό,τι πήγαινε
να βλάψει τον άνθρωπο μέσα μου.


Εγώ δεν έμαθα να μιλώ στα δάχτυλα "μου κάνεις, δε μου κάνεις".
Σε υπολογίζω στο προσωπικό μου αριθμολόγιο σαν ένα.
Έτσι μετρώ και τις μέρες μου: σιγά, όχι δειλά.
Να μπορώ δηλαδή να κοιτώ και ήλιο και φεγγάρι.


Έτσι έμαθα να μιλώ, από όταν διάβασα την πρώτη συλλαβή μου!

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Βλέπω! Και τι δε βλέπω...Περπατώ σχεδόν με τα χέρια υψωμένα στο ελάχιστο κενό που μου αφήνουν γύρω τόσοι που χλιμιντρίζουν αδιάκοπα, ψάχνοντας:λεφτά, λεφτά. Παντού μπαίνουν  μπροστά και προτάσσονται τα λεφτά. Ακόμα και πίσω από τις εκφράσεις του τύπου "πράσινη ανάπτυξη" (και πράσινα άλογα). Η ανάπτυξη σημαίνει αυτομάτως χρήμα. Μετά ακολουθούν στον πίνακα που παράλογοι ζωγράφοι χρηματιστηρίων και κερδοσκόποι, μέντορες της αθλιότητας και συμβουλάτορες ρίχνουν "ανάπηρο χρώμα", άνθρωποι συντρίμμια και έρποντα όντα που τους θυμίζουν. Μια χάλια παράσταση σε διαρκή παράταση. Μιαν άποψη εκθέτω, μη θυμώνεις.

Σα να σε βλέπω και σένα μπροστά στην ανοιχτή σελίδα του υπολογιστή να καβαντζώνεις το χρόνο και να νομίζεις πως τον ξεγελάς. Στην έσκασα: στη σκάει. Όσο νομίζεις ότι του ξεφεύγεις, τόσο πιο κοντά σου φτάνει. Είναι ο χρόνος χρήμα ή το χρήμα χρόνος; Το "ΧΡ" που ξεσπαθώνει στα μάτια σου, κάνει την ψυχή σου έτσι και αλλιώς να βγάζει φτερά. Το χρήμα έχει το χρώμα του χρόνου. Ο χρόνος έχει το χρώμα του χρήματος. Διαλέγεις και παίρνεις. Δρόμος που σε οδηγεί σε διάβημα κάποια στιγμή. Έτσι κι αλλιώς. Το διάβημα κρύβει πάντως, διάστρεμμα μυαλού.

Πώς να ξεφύγεις; Πού να ξεφύγεις; Δεν είναι πλέον το ζήτημα αυτό. Το θέμα τούτο σύνορο με τη συνείδησή σου. Βαδίζει πάνω στο "συν" και συνδυάζεται συνωμοτικά. Εδώ το "συν" μιλά για μας. Ένα "μαζί" που χρήμα και χρόνος σπάνε και κομματιάζουν, διαμελίζουν και κατακερματίζουν. Πώς φτάσαμε να μη συν-εννοούμαστε αδελφέ μου; Ποιος πονηρός μάγος καθήλωσε το μυαλό και την ψυχή μας στην άβυσσο; Ποια πονηρή σύλληψη σατανικού εγκεφάλου μάς έφτασε εδώ;
Σου αφήνω για παρακαταθήκη το ερώτημα. Αν βρεις την απάντηση, πες τη μου και μένα. Θα με συναντήσεις να περπατώ με τα χέρια υψωμένα στο ελάχιστο κενό που μου αφήνουν γύρω μου όσοι ψάχνουν το χρόνο στο χρώμα του χρήματος. Θα με δεις να επιμένω να συνοδοιπορώ στο σύνορο με τη συνείδησή μου, για να μπορέσουμε συνεννοηθούμε κάποια στιγμή, αδελφέ...

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

ΦΕΥΓΑ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ


 Φεύγα όσο μπορείς.
Από μίζερους τοίχους αυτιών.
Σοβατίσματα προσώπων πλαστών.
Από σκιές καλογήρων τύψεων.
Από απομεινάρια σκελετών συνειδήσεων.

Βγάλε στα πόδια σου φτερά.
Όσο μπορείς πιο μακριά, φύγε.
Από εκεί που ξυλιασμένα χέρια χαρακώνονται
στη θέα έντυπου χαρτιού τραπέζης.
Από εκεί που τα μπράτσα τρυπά η απόγνωση.
Από εκεί που τα παιδιά είναι κρέας.
Από εκεί που γυναίκες υπολογίζονται μόνο από τη μήτρα.
Από εκεί που σκουπίδια έχουν ανθρώπινη μορφή
και που ιδεαλιστές μάχονται σε λέσχες, φιλοσοφώντας.

Βγάλε φτερά και πέτα λεύτερος στην αγκαλιά αχτίνας.
Που ζεσταίνει τη γη, χωρίς να τη σκεπάζει.
Πήγαινε εκεί που το άγγιγμα είναι κρυστάλλινο νερό
και οι φωνές των άλλων κελάρισμα.
Ακούμπα στη γη τη βλογημένη
των συναισθηματικά δυνατών,
των γνήσια ωραίων.
Που πάντα δείχνουν με το χέρι τον ήλιο.
Που τον κοιτούν κατάματα.
Που δεν κρύβουν τη σκιά τους,αφού δεν έχουν.
Φτάσε εκεί που άνθρωποι ακόμα μετρούν άστρα.
Που γελούν, παίζοντας κουτσό.

Στον τόπο:
της ιερής ελιάς,
του αλμυρού νερού,
του ασβεστωμένου με ήλιο σπιτιού,
των σελίδων Ιστορίας,
των λίγων και εκλεκτών,
του χαμόγελου,
της αντίστασης,
της πορφυρής σκέψης,
της παλλόμενης καρδιάς,
του φιλόσοφου χειρώνακτα,
του αλύγιστου σπονδύλου μέσης,
των ακοίμητα σκεπτόμενων,
των όχι αναίτια επαναστατών,
της ειπωμένης αλήθειας,
της μεθυστικής αρμονίας,
του αλώβητου Έρωτα,
του οράματος και της δίψας για ζωή...

και της χιλιόχρονης κολώνας
Που ακόμα στέκει όρθια…
Παρόλους τους τυφώνες!

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

Ερωτήματα που δεν έχουν ακόμα απαντηθεί!


Το κείμενο ανήκει σε ειδικό συνεργάτη της Εθνικής Τράπεζας. Διαβάστε το και θ' αντιληφθείτε αμέσως τη φόλα της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας. Διαφορετικά, αν δεν μπορέσετε ν' απαντήσετε, θα σας λυπηθώ για το χαμηλό σας νοητικό δείκτη και θα σας...αγοράσω ένα κουλούρι!




Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ. Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του, ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του. Βάσει ποιας λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.
Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης. Ενδεικτικά:
-Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.
-Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.
-ΟΙ ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 94% του ΑΕΠ της.
Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.

Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:

Ερώτηση 1. Πώς γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2. Πώς γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;

Ερώτηση 3. Πώς γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4.
Πώς γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5. Πώς γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;
Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:
α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!
β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!
γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7. Πώς γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά, ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δε συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών, μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος;

Ολόκληρος ο κατάλογος με τα χρέη παγκοσμίως βρίσκεται εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_external_debt


Υ.Γ. Τώρα, άμα μπορέσετε να πάτε να κοιμηθείτε, θα σας πω και μπράβο! Εγώ πάντως τρέμω από θυμό και οργή και με βλέπω άυπνη πάλι απόψε!
Καληνύχτα κορόιδα!!!