Τα μάτια του Ρα...

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΡΑ ...γέννησαν άλλο ένα blog,
το "Σαν τατουάζ"!
Το νέο blog είναι όμως για γερά νεύρα! Δηλαδή:
http://like-tatoo.blogspot.com/

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Εγώ δεν έχω ευχές

Εγώ δεν έχω ευχές.
Μόνο το κεφάλι μου κουνώ
στα έργα του ανθρωπάκου
και δε χειροκροτώ.
Εγώ βλέπω μόνο άσφαλτο
λερωμένη, με ματιά λάβαρο.
Συνοδεύω με το βλέμμα
το σκοτάδι των ολίγων
που με την υπογραφή
του ψευδεπίγραφου
χαμόγελου υπνωτίζουν.
Και το κυνηγώ, την ώρα
που άλλοι προσπερνούν
με σακούλες πράματα
να τα δώσουν στις γιορτές τους,
μήπως και ξεγελαστούν όλοι μαζί.
Δεν έχω εγώ ευχές
στα χέρια μου
για χρόνια πολλά.
Τα καλά περιμένω.
Τα δώρα τα έσπασα,
τα πάτησα με πέλμα ατσάλι.
Αυτά τα έχουν ανάγκη εκείνοι
που φοβούνται το Θάνατο
που παρελαύνει,
μασκαρεμένος το Χρόνο.
Εγώ όμως το Χρόνο
κάθε μέρα αγκαλιάζω,
τον πιάνω από το μπράτσο
-σαν αιχμάλωτο-
και τον σεργιανίζω,
-ρακένδυτο,
άστεγο,
πεινασμένο,
άνεργο -
σε μέρη απάτητα.
Στα δικά τα λημέρια...
στου δρόμου το γυαλί!
Αυτόν αναγνωρίζω
οικογένεια.
Με τούτες τις μορφές του
γίνεται οι δικοί μου άνθρωποι.
Οι μόνοι που έχω!

2 σχόλια:

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ είπε...

Κήδεψα τις ευχές, τις προσευχές και τα πολλά και πλούσια στολίσματα.
Πάει καιρός που δεν ξελογιάζομαι στην ψευδαίσθηση..
Ένα βλέμμα έψαχνα ζεστό
και το βρήκα σε μένα..
Τι άλλο να γυρέψω στη ζωή;..

Καληνυχτίζω πρόδρομε!..

Vaso Mprataki είπε...

Τα είπες όλα Κίρκη τι να πω κάθε σχόλιο περιττό…
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ευχές για χρόνια ανθρώπινα …γιατί φοβάμαι ότι έρχονται χρόνια που θα δοκιμαστεί όχι μόνο η αντοχή των απλών ανθρώπων αλλά και η ανθρωπιά …
Ας ευχηθούμε τουλάχιστον οι μέρες αυτές να είναι ημέρες αγάπης …όχι μόνο προς τους ανθρώπους μας αλλά και τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας που ίσως να το έχει περισσότερο ανάγκη από όλους …

Μπήκα άδεια και φεύγω γεμάτη …

Την καλημέρα μου