Τα μάτια του Ρα...

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΡΑ ...γέννησαν άλλο ένα blog,
το "Σαν τατουάζ"!
Το νέο blog είναι όμως για γερά νεύρα! Δηλαδή:
http://like-tatoo.blogspot.com/

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

Φοβάμαι!

Όπως και 'δήποτε.
Να κοιταχτώ στον καθρέπτη.
Να δω το φελέκι μου,
τη μοίρα, το ριζικό μου,
πώς στο διάολο αλλιώς το λένε.
Να δω, που χρόνια έχω,
τον εαυτό μου και 'κείνα
τα ρημάδια τα αισθήματα,
τι απέγιναν και αν κάποια
απ' αυτά, εντέλει, επέζησαν.
Να ρίξω μια ματιά
κάτω από το χαλάκι της μνήμης
πού πήγα και εξάντλησα
και λέξεις και πράξεις και συνθήματα.
Μη μείνω μόνο στο χέρι με ελλείμματα.
Να ψάξω την τσέπη μου την άδεια
που βρίσκω μόνον τη γροθιά μου.
Να κρυώνω στο κορμί που μπάζει
το μπουφάν μου 7 χρόνια τώρα.
Αυτό φοβάμαι;

Και τώρα που βλέπω
τις Πύλες του Ιερού Χώρου
-απέναντί του μένω 25 χρόνια τώρα-
κοιτώ και αυτούς που πάνε
και "προσκυνούν",
και γαρύφαλλα αφήνουν,
και συγκινούνται,
και δακρύζουν,
και ακούν τη Φαραντούρη
να άδει από μεγάφωνα
στημένα στο δρόμο.
Και πιο 'κει
που πωλούν τα τυροπιτάδικα
τις λιχουδιές τους.
Και απέξω στήνουν οι πλανόδιοι
τα σουβλάκια που το Χώρο λιβανίζουν.
Και τα πανώ με τις γνωστές λέξεις μας,
γραμμένα, κρέμονται σαν κουρελόπανα.
Τα φυσά ο αέρας και πάνε καί' ρχονται.
Αυτούς και αυτά φοβάμαι;

Όλους εκείνους που θυμήθηκαν
να Το γιορτάσουν κάθε
17 του Νοέμβρη μήνα.
Που παρατάσσουν
τα κουρελιασμένα ιδεώδη τους.
Που ρουσφετολογούν
καθόλη τη διάρκεια του έτους.
Που καθίσαν σε θέσεις
και παζαρεύουν την τιμή τους
σε ευρουδάκια.
Που θρασύτατα δηλώνουν
"ήμουν και εγώ εκεί".
Που τολμούν να πηγαίνουν
στα κάγκελα μπροστά,
ενώ την ίδια στιγμή από το κινητό
κλείσαν ραντεβού με υπουργό.
Που σχολάσαν από την υπηρεσία
νωρίς, με αιτιολογία την ημέρα,
και συνωστίζονται στου Floca,
πίνοντας καφέδες αραχτοί.
Που συζητούν για επιτόκια,
για αγορές και ζητήσεις.
Που παίρνουν παχυλούς μισθούς
και σκέφτονται το εφάπαξ...

Το βρήκα!

Ούτε τη γροθιά μου,
ούτε το κορμί μου.

Αυτούς, όλους,
όλους αυτούς,
που κάνουν όλα αυτά,

φοβάμαι!

5 σχόλια:

ΚΑΛΥΨΩ είπε...

σε καταλαβαινω
μα εγω φοβαμαι πως θα περασω απο αυτο τον κοσμο
και δεν θα εχει ακουστει η φωνη μου που λεει..ΦΤΑΝΕΙ!!

φοβαμαι πως ειμαι ανικανη να δωσω στα παιδια μου να καταλαβουν τι σημαινει,ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ..
βλεπεις το ψωμι ξερουν τι ειναι..
ποιο ψωμι..ξερουν τι ειναι κινητο,πισι,διαδυκτιο και υποκουλτουρα..

και πλακα πλακα νομιζουν πως ελευθερια ειναι να εχεις την τιβι στο δωματιο σου..

φοβαμαι πως δεν ριγουν στο ακουσμα της φωνης που λεει ..ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ..ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ..

φοβαμαι πως αρκουνται στα λιγα που νομιζουν πολλα..πως δεν μπορω να τους ξυπνησω κατι..που δεν το εχουν λαχταρησει..

φοβαμαι πως οταν θα ερθει η ωρα...γιατι θα ερθει..ειμαι σιγουρη..να φωναξουν ενα βροντερο οχι στους λυκους..εκεινα θα λουφαξουν ...

ολοι εκεινοι..οι ηδη συμβιβασμενοι,καρεκλοκενταυροι δεν με τρομαζουν..τι γοπες τους που μαθαινουν να μετρανε τα παιδια μου αντι τα αστερια..αυτο τρεμω..


καλημερα

Aristodimos είπε...

Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω,
αν χάθηκε ο ηλιος πισω απ τα ψηλά βουνά,
ή τα βουνά εκρυψαν το ηλιο
και χάθηκε το φως
απο αυτον τον τοπο τουτο.

Και καπου εκει τ όμορφο τ όνειρο
σβήνει , βουλιάζει....

Αρης

Σταλαγματιά είπε...

Όλα τριγύρω αλλάζουμε κι όλα τα ίδια μένουν λέει το τραγούδι και συμφωνώ απόλυτα.
Για όλους εκείνους που αντιστάθηκαν με την ζωή τους για εκείνους αξίζει να αλλάξουμε εμείς!!

Καλή εβδομάδα!!

ΚΙΡΚΗ είπε...

*Καλυψώ μου,
Από το ίδιο έπος βγαλμένες και οι δύο.
Και ο φόβος μας-βρίσκω πως-ίδιος είναι θαρρώ.
Απλά στους αποδέκτες διαφέρουμε!
Φιλί

* Αριστόδημε,
Φίλτατε, να που δεν ξέρω που μας έχουν κρύψει την απάντηση!
Φιλί και ευχαριστώ

*Σταλαγματιά μου,
Καλή μου...αξίζει και μόνο αυτοί γνωρίζουν πώς ήταν το τότε!
Φιλί και ανταποδίδω στο καλή εβδομάδα!

ΑνωΡά7 είπε...

Μη φοβάσαι εγώ είμαι εδώ...



φιλί