Τα μάτια του Ρα...

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΡΑ ...γέννησαν άλλο ένα blog,
το "Σαν τατουάζ"!
Το νέο blog είναι όμως για γερά νεύρα! Δηλαδή:
http://like-tatoo.blogspot.com/

Κυριακή, 12 Απριλίου 2009

Σαν άνεμος και σαν ανέμη

Και πάλι εδώ! Συνέβησαν πολλά τον τελευταίο καιρό σε στιγμές και σε μέρες μου, που ένιωθα σαν την ανέμη να περιστρέφομαι... μην πω και πιο γρήγορα! Γύρισα όμως πάλι το νήμα στην ορθή του φορά. Επέστρεψα εκεί που ήθελα να είμαι: σε φίλους που τα πρόσωπά τους δεν τα γνωρίζω ή-περιέργως- ξέρω πολλά για τη ζωή τους και λίγο τους ίδιους. Τους ευχαριστώ, όπως και νά'χει!
Είμαι λοιπόν πάλι εδώ. Σε γνώριμα μονοπάτια με πρίμα καιρό, μετά από τρικυμία, αλλά το σκαρί μου άντεξε. Και συνεχίζω να φτιάχνω ό,τι είχα αφήσει για καιρό. Εκεί που μπερδεύτηκε το νήμα, το κόβω και ξεκινώ. Και πόσο τό'θελα και πώς το λαχταρούσα, η ψυχή μου το ξέρει...όσο και ' κείνα τα ηλιοβασιλέματα που, στην άκρη μιας αμμουδιάς καθισμένη, τα χάζευα για το λίγο της της ζωής τους, μα και για την τόση ομορφιά τους... Και τότε ήταν που από την πολλή χαρά, έπιανα τον εαυτό μου να κλαίει.
Τώρα άρχισα ξανά να σχεδιάζω ταξίδια στον χάρτη του μυαλού μου. Τα "θέλω" μου να χτίζω σαν πύργους στην άμμο, αλλά μην ανησυχείς, διάβασα τον καιρό και από εδώ και πέρα δε θα φυσά για χρόνο πολύ! Τα "θέλω" θα μείνουν όρθια για καιρό, μέχρι που πάλι, κοντά στο φθινόπωρο, θα τα ρίξει απότομα ο πρώτος δυνατός άνεμος. Ας είναι! Ας προλάβω εγώ να τα πλάσω και όρθια να τα στήνω και έπειτα τίποτα δε με μέλλει. Το έμαθα πως πάει το βήμα. Και πάνω και κάτω, ποτέ στο ίδιο επίπεδο. Θα έρθουν και πάλι τα "πρέπει". Το ξέρω και άρα δεν ωφελεί να ανησυχώ για το μετά.
Είμαι όμως τυχερή: εκείνος που με συντροφεύει, έχει βλέμμα καθαρό και χέρι να με στηρίζει, που, άλλο τι να ζητήσω; Τα έχω όλα. Στη ματιά του παίρνω όρκο πως δε θα αμολήσω χάρτινα καραβάκια σε καμιά παραλία, να βουλιάξουν μόλις τους μουσκέψει το χαρτί το πρώτο κύμα. Θα τα φτιάξω από ξύλο γερό και λινό πανί, να ταξιδεύουν πάντα το ηλιοβασίλεμα. Μου το έμαθε και αυτό ένα παιδί στην ψυχή, που έχει τον τρόπο του να με αφοπλίζει, όταν θέλω να φέρω τον κόσμο ανάποδα με πλήθος χειροβομβίδες που μου πωλούν σε τιμή ευκαιρίας η μνήμη, η μοναξιά, οι πράξεις των άλλων πάνω μου. Γι' αυτό και για άλλα πολλά και άλλα τόσα, την παιδική του ψυχή ευχαριστώ.
Φίλοι μου καλοί και αγαπημένοι, είμαι πάλι πίσω στην αγκαλιά των λέξεων και των εικόνων σας, των επιλογών και των παρατηρήσεών σας. Είμαι πάλι πίσω, αν και πρέπει να τρέξω, για να σας προλάβω. Να διαβάσω τα ίχνη που αφήσατε στα blog σας, αλλά- το υπόσχομαι- θα βάλω φτερά στα πόδια και θα βρω το ρυθμό σας!
Πριν ήμουν ανέμη με κλωστή μπερδεμένη. Τώρα πάλι απαλός άνεμος.
Σε μια παραλία κατά το ηλιοβασίλεμα. Μετά από μεγάλη θαλασσοταραχή...

5 σχόλια:

Αναστασία είπε...

Τι άλλο να ζητήσεις από ένα χέρι να σε στηρίζει και βλέμμα καθαρό!
Με σημαία αυτά τα δύο κάνε ταξίδια μακρινά στα "θέλω" σου και ζήσε με ένταση την κάθε στιγμή!
Κι εμείς εδώ θα είμαστε κάθε που θα γυρίζεις !!!

ΑνωΡά7 είπε...

Επιτέλους!
Το ταξίδι συνεχίζεται...
Η ζωή είναι μπροστά...Στα μάτια του Ρα...


Φιλιά φιλιά φιλιά

Aristodimos είπε...

Ορτσα λοιπόν τα πανιά και ο ανεμος δικός σου να τονε κουμαντάρεις
για να σε παει οπου ροτα καλη εσυ θα βάλεις...

Καλώς μας γύρισες και όμορφο νάναι το ταξίδι σου αφου χέρι στιβαρό μαζί σου την λαγουδέρα κρατά.

Αρης

Νεράιδα της βροχής είπε...

να αντέχεις...

να υπάρχεις...

να ζεις και να ονειρεύεσαι...

καλή ανάσταση μάτια μου...

φιλιά βρόχινα...

ΚΙΡΚΗ είπε...

*Αναστασία μου,
καλή μου πάλι εδώ! Πέρασα δύσκολα, αλλά τώρα πάλι απανεμιά και σε γνώριμα λιμάνια, με φίλους καλούς και κουβεντούλα...Συγνώμη που τόσο καιρό δεν απαντούσα, αλλά εκ των πραγμάτων ήταν δύσκολο!
Σ΄ευχαριστώ που με περίμενες καρτερικά
Φιλιά απάνεμα

* ΑνωΡά7,
ματάκια γαλανά,
έχεις δίκιο! Η ζωή είναι πάντα μπροστά μας. Σ' ευχαριστώ που στάθηκες δίπλα μου και πάντα έχεις τρόπο ν' απαλύνεις πληγές!Όρκο παίρνω στο Ρα πως ό,τι γράφω, το εννοώ!
Φιλιά, φιλιά, φιλάκια

*Αριστόδημε,
φίλε καλέ, ευχαριστώ σε που δε με ξέχασες και,αν και έλειπα από το σπιτάκι μου καιρό, εσύ εδώ, να αφήνεις μηνυματάκια στην "πόρτα "του
Φιλιά με όρτσα τα πανιά λοιπόν...

*Νεράιδα της βροχής,
Καλή μου... Σ'ευχαριστώ για τα γραφόμενά σου και τις ευχές σου! Συγνώμη που έλειπα καιρό, αλλά ανάγκα και θεοί πείθονται...
Μια μεγάλη αγκαλιά και ναι, θα ακούσω τη συμβουλή σου:αντέχω και υπάρχω!
Φιλιά από το κέντρο της Αθήνας που είναι μέσα στην ψιχάλα, νοτισμένο