Χαρείτε τους!

Είχα την αίσθηση ότι ο ελληνικός στρατός και όσοι υπηρετούν σε αυτόν, έχουν δώσει όρκο για την άμυνα- όχι για την επίθεση, έστω και τη λεκτική- της Πατρίδας! Μπορώ να πω πλέον, πως δεν είμαι καθόλου υπερήφανη, με τα χάλια του ελληνικού στρατού που είδα σε δελτία ειδήσεων να παρελαύνει με συνθήματα ρατσιστικά, μίσους και εξαθλίωσης ψυχών! Να τα χαιρόμαστε τα καμάρια μας, όσους τους εκπαιδεύουν, τους πολιτικούς μας που τους απόλαυσαν και τον κοσμάκη που τους χειροκροτούσε! Εγώ την Ελλάδα τη θέλω μακριά από κάθε είδους φυλετισμό, χωρίς στόμφο, αλαζονεία, μνησικακία. Θέλω μια Ελλάδα που ν' απολαμβάνει με σιγουριά το μέλλον, απερίσπαστη από κάθε ιδεολογία που βρωμίζει την ανθρωπότητα, μια Ελλάδα ανθρώπινη και αξιοπρεπή! Και τούτη τη χώρα με την ελάχιστη ανθρωπιά, με τη μιζέρια της, τα μεγάλα λόγια και τις κομπίνες, τη διαφθορά και τη σήψη της, εκφρασμένη όπως φαίνεται στο βιντεάκι, τη δωρίζω σε όποιον τη γουστάρει με αυτά τα χάλια! Δικαιωμένος ο Χίτλερ και ας λέμε πως του αντισταθήκαμε! Δικαιωμένη και η Χούντα των συνταγματαρχών, γιατί ακόμα είναι εδώ! Δικαιωμένος πρέπει να νιώθει και ο αρχηγός του ΛΑΟΣ που πρεσβεύει τέτοια ήθη και τέτοιες "αξίες".
Οι κομπάρσοι των λαών, κάθε στρατός δηλαδή, από ό,τι φαίνεται είναι έτοιμος να κατασπαράξει τον Άνθρωπο! Απολαύστε τώρα τον δικό μας! Έπειτα αναλογιστείτε, αν τελικά όλοι αυτοί είναι πραγματικοί Έλληνες!
Κύριοι, Έλληνας γίνεσαι, δε γεννιέσαι! Η ελληνικότητα είναι φορέας πολιτισμού, ανθρωπιάς! Είναι υγιής παρακαταθήκη για κάθε άνθρωπο με συνείδηση! Είναι τιμιότητα και ήθος! Είναι φιλοσοφία και φιλότιμη στάση ζωής! Είναι η γνώση της ελληνικής γραφής και η Ιστορία. Είναι η Φυσική και τα Μαθηματικά. Είναι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης. Είναι ο Ηράκλειτος και η Αντιγόνη του Σοφοκλή!
Εσείς πάντως, όχι!
Σα γνήσιοι κομπάρσοι παρελαύνετε και φωνάζετε για την ελληνικότητά σας! Αν όμως, "δε γονάτιζε η καμήλα, δε θα την παραφορτώναμε"! Κομπάρσοι, παρελαύνετε για το χρήμα και τα κέρδη των ισχυρών! Υπάρχετε, γιατί πάντα πάνω απ΄τα κεφάλια των λαών κρέμεται ο φόβος του πολέμου, πάλι για τα συμφέροντα! Η μόνη αιτιολογία για την ύπαρξή σας είναι αυτή!Δεν πάτε να αναδασώσετε, λέω εγώ, καμιά Πάρνηθα, αντί να βροντοφωνάζετε ασκόπως την ελληνικότητά σας; Αν αγαπάτε την Πατρίδα σας, πιο χρήσιμοι θα ήσαστε, αν προσφέρατε στον αέρα της, στο περιβάλλον της.
Όσο για τους Αλβανούς...Σας περιμένει στη γωνία η SIEMENS του Γερμαναρά...Τυφλοί!

Υ.Γ. Χαρείτε προς το τέλος του βίντεο και τον ιερέα που στον άμβωνα μόνο θυμάται το "αγαπάτε αλλήλους"! Θρησκεία, πολιτική και τράπεζες! Τα τρία κακά της μοίρας των λαών...

Αρνητής υποταγής

Με το πεζοδρόμιό σου
να λοιδορεί την εγκράτειά μου,
παρευρίσκομαι, εν τω μέσω
ζήλου νηπενθούς, και μετά
πολλών βασάνων ούσα.
Πιάνω το χέρι μου
νά' χει τροχιά γροθιάς
και τροχισμένα έχω
δόντι και μάτι,
συγκερασμός στοιχείων
τωόντι.
Βέλτιστο το μέγεθος
της σκέψης μου,
χρωμάτων αποτέλεσμα,
πολλών γραμμών δε
ο στίχος μου, μα φτωχός
στο ανεπίκαιρο.
Τώρα που θα πατήσω
στο οδόστρωμα
και θα εγκατελείψω
μια δια παντός
-εξηγούμαι προς αποφυγή
παρερμηνείας-
το πεζοδρόμιο που με είχες
ταγμένο υπόδουλο,
να δω τι θα κάνεις
χωρίς την εγκράτειά μου.
Τώρα με το ζήλο μου,
αλλά χωρίς να τον ακολουθεί
το νηπενθές.
Τώρα να σε δω
και ας μου φωνάζεις
"από το πεζοδρόμιο"...
Μα στο πεζοδρόμιο
δεν κερδίζεται η ζωή.
Αυτή είναι γραμμένη στο δρόμο.
Ταγμένη, μακριά από υπόστεγα.
Και εσύ δεν έχεις το κράμα
ούτε την πάστα
του αρνητή υποταγής.

ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

Θα σε διώξω! Σχεδόν αναίτια,
έτσι όπως ορίζει το σύνταγμα
του μυαλού μου.
Είμαι, ξέρεις, μια άλλη χώρα.
Εδώ δε χωρούν λιγούρηδες
που θωπεύουν τη μασκαράτα.
Δεν είναι ευπρόσδεκτοι χριστιανο-τελώνες,
ούτε αυτοί που μιλούν με λογάριθμους συναρτήσεων
αντί με ανθρώπους.
Θα σε απελάσω από το έδαφος της σκέψης μου.
Γινήκανε στο μέσα μου καμπόσοι οι εκλεκτοί λίαν
και παρίες του λόγου σου δεν θέλω.
θα σε συλλάβω με την αστυνομία των ελεύθερων
και από εκεί προσαγωγή στο τμήμα της ευθύνης.
Έπειτα ντουγρού για το μεταγωγικό της συνείδησης.
Από εκεί γνωστή η συνέχεια του ορίζοντα:
Θα σε φτάσω στα σύνορα της θυμωμένης ψυχής μου
και θα σ' αμολήσω εκτός, αδιαφορώντας πλήρως
πώς και αν θα ζήσεις. Βορά κατά τον Βοριά.
Σε περιμένουν, το έξω από εδώ, σύστημά σου,
με τις τράπεζες της γραβάτας,
το χρηματιστήριο της καμπαρντίνας,
ο καθρέφτης γυαλί της αρπαχτής,
οι βουλές διαδόχων των βασιλέων,
τα αργύρια της ασυδοσίας,
το αυτοκίνητο-φαλλός σου,
η πισίνα σου σε σχήμα κόλου,
η βίλα της απάτης με τα θεμέλια
καθορισμένα από την πολεοδομία του αίματος...
Και άλλα τέτοια τιμαλφή!
Εδώ δεχόμαστε
διαβατήρια με σφραγίδα
την αδελφικότητα της ματιάς.
Το διαβατήριό σου θα έπρεπε να φέρει:
την υπογραφή της φιλίας με το σύννεφο,
barcode το χαμόγελο στον ήλιο-ομπρέλα,
το ροζιασμένο χέρι σα μάρτυρα και με μόνες
αποσκευές: χορδή, πινέλο, κονδυλοφόρο.
Είμαι άλλη χώρα εγώ εδώ.
Οι κανόνες και οι νόμοι
δεν αναγράφονται, παρά μόνο
στις καρδιές.
Την ιθαγένεια δε στη δίνω,
γιατί έχεις εθνικότητα, ταυτότητα
φυλή, φύλο,θρησκεία, επώνυμο πατρός,
ληξιαρχική πράξη γεννήσεως και ΑΦΜ.
Εδώ μπαίνουν και μένουν μόνο άνθρωποι.
Και εσύ, έτσι όπως κατάντησες
από τα τιμαλφή που σ' έχουνε φορτώσει,
για λεκάνη αποχωρητηρίου μού κάνεις.
Θα σου επιτρέψω την είσοδο
στην περίπτωση που δεχτείς
στο τελωνείο των ορίων μου
να καταχωρηθείς ως
κατεστημένο αντικείμενο!

ΕΠΙ ΡΩΜΗ MΗ ΚΑΥΧΩ!

Εγώ το βλέπω, έρχεται, σου λέω.
Θα' ναι τυφώνας σε μεγέθυνση.
Παλαβούς να παραμιλάνε
στους δρόμους με εισιτήριο
προπληρωμένο, θέση
στην παράνοια και σίγουρο
στο μάτι τ' αγκάθι!
Να προσπαθούν να ματαιώσουν
την πτώση τους.
Να ξεσκίζουν ο ένας τον άλλο,
να τρυπούν τα κορμιά τους,
να γδέρνονται.
Κραυγές στα στενά θ' ακούς
και πλήθος τα σπασμένα σχέδια
από το κενό της ζωής τους.
Εκεί μπροστά σου θα έχει
στηθεί το οδόφραγμα
των οραμάτων
και θα στο πυρπολούν!

Ή μάλλον θα το βρεις πυρπολημένο.
Και μπροστά του πτώματα
πολλών, άλλοτε κραταιών.
Αμέτρητων...
Κοντά και το δικό σου...
μετά!

Θα συναντήσεις ολοφυρμό
και γροθιές με σχήμα το θυμό.
Θα βάλεις την ψυχή σου
στο στόμα να νιώσεις εσένα.
Τότε θα είναι που θα τη δαγκώσεις
και θα στάζει κάρβουνο.
Ακάθαρτο, από τα τόσα
και τα τόσα που χρόνια
σε πότιζαν μεθοδικά.
Ιδέες και ιδεολογίες
και φούμαρα αξίες
θα τα μυρίσεις να καίγονται
πάνω σου.
Αετοί από χαρτί,
που από πύρινη βροχή
κάηκαν και πέσαν
από την αλαζονεία
τ' ουρανού σου
στο χέρι σου.

θα δεις πολλά και επαίσχυντα
και ας σου' λεγα
ΕΠΙ ΡΩΜΗ MΗ ΚΑΥΧΩ.

Τότε θα πυροβοληθείς
-δεδομένα δειλός-
γιατί δε θα μπορείς
να δεχτείς την ήττα σου
ούτε σα γεύση,
ούτε σαν εικόνα,
ούτε σαν οσμή,
ούτε σαν αφή.

Δεν περιμένω βέβαια
να με πιστέψεις ακόμα.
Ουδείς προφήτης...
Αλλά τα μυαλά σου
στην πίσσα του δρόμου
θα με επιβεβαιώσουν.
Και τότε θα ξεσπάσω
σε γέλια που θα λούσουν
όλη την πόλη, την κάποτε
δική σου Ρώμη!

Υπέρ πάντων υπαλλήλων!

Και τι να πεις;
Σάματις έχεις να πεις
και κάτι;
Σου φάγαν τα χρόνια
κοράκια μπλε και πράσινα,
πού και πού κάτι και σε ροζ,
που το ψάχνεις σε απελπισία
τώρα που πάτησες τα εξήντα.
Δεν κρέμεται πια στα περίπτερα.
Αγοράστηκε μανιωδώς.

Σε βλέπω...

Καθισμένος
στο θρανίο
να φυλλομετράς
στίβες βιβλία.
Γνώση με τη σέσουλα.
Μπας και εξαγοράσεις
με χαρτί διπλωματικό,
το μέλλον σου.

Έπειτα σε βρίσκω
στη σκοπιά
να φιλάς
χακί
και καλλιόπες.
Να στέκεσαι σούζα
στον καραβανά.
Στο "παρουσιάστε όπλα"
πρώτος, εσύ ίδιος λαμπάδα.

Σιγά-σιγά, ασκαρδαμυκτί,
σε μπόλιαζαν με σύστημα,
φανταχτερός να γίνεις
και να επιμηκύνεις
το μόνο όργανο που όριζες.
Πορτοφόλα μαζί με φόλα.
"Ένα το μονοπάτι
και άλλο κανένα."
Σου είπαν, πίστεψες.

Σε είδα μετά...

Βγήκες στο δρόμο.
Έψαξες, έγλυψες,
ζητιάνεψες, γονάτισες.
Να βρεις και εσύ
μια θεσούλα στον ήλιο.
Σαν όλα τα πλάσματα
του ευρω-θεού.
Μίλησε η μαμά
σε υψηλόβαθμο στέλεχος.
Είχε και ο μπαμπάς κάτι
γνωστούς παρατρεχάμενους.

Τώρα στο γραφείο
τρως τα νύχια σου,
το μολύβι σου,
την υπογραφή σου,
τη ζωή σου.

Να καταπίνεις.
Να μη μιλάς.
Να σιωπάς.
Εντεταλμένο το ξεπούλημά σου.
Έχει το αντίτιμό της
η καρεκλούλα σου.


Οι μόνες λέξεις που σου επιτρέπουν ακολουθούν:

"Ανάληψη,
κατάθεση,
λογαριασμοί,
ένσημα,
ΙΚΑ και ΤΕΒΕ,
φόρος και ΦΠΑ."

Μια φάπα δηλαδή
η κάθε μέρα σου,
έτσι για να μην ξεχνιέσαι.
Σε μιαν ατέρμονη παρτούζα
το είναι σου με ό,τι σου έταξαν
πως δε θα' ναι ποτέ δικό σου.

Έχει μπάλα την Κυριακή.
Εκεί στην αποχαύνωση
του θεάματος σε όρισαν.
Να κραυγάζεις χυδαία
το έλλειμμά σου
στην εξέδρα.

Τη Δευτέρα θα σε βρω
πάλι στο γραφείο.
Να φυλλομετράς
φακέλους και για
σέσουλα το χρόνο.

Ακριβά πληρώνεις, φίλε,
τη θεσούλα σου στον ήλιο
του χαρτονομίσματος.

Άντε σε πέντε, σε έξι, σε οχτώ.
Σάμπως ξέρεις πόσα χρόνια
ακόμα θα βλέπεις καρσί
τον πολιτικόν χάρτη της Ελλάδος σου,
στον τοίχο τον λερό,
να κρέμεται κίτρινος
από τα πακέτα που κάπνισες
μισό σχεδόν αιώνα,
καρφωμένος στην αυτή πόζα;

Από τότε άλλαξες.
Φόρεσες την πρεσβυωπία,
άσπρισες στην τρίχα,
φύτρωσαν ρυτίδες,
φούσκωσες και πρίστηκες,
αλλά...

Έχει πάλι ματς την Κυριακή!

Κουράγιο...
Βγαίνεις από το τούνελ.
Σε πέντε, σε έξι, σε οχτώ...
Το βιάγκρα θα σου δώσουν
στην έξοδο μαζί με χάπι
για υπέρταση, ουρία,
διαβήτη, χοληστερίνη...

Συνταξούχος γαρ, συν την τάξη
που με αυτήν όριζες τη ζωή σου χρόνια!

Όχι βεβαίως τζάμπα!
Τα πλήρωσες όλα τούτα
στην ΑΕΒΕ φαρμακοβιομηχανία,
με ιδρώτα, υγεία,υπερωρίες,
προπολλού!

Μα δεν ξέρω, μετά
για πόσο ακόμα
θα'χεις τη θεσούλα σου
στην εξέδρα,
στο ματς της Κυριακής.

Πάντως μην ανησυχείς!
Και τα μνημόσυνα
και αυτά Κυριακήν,
ημέρα θεού τελούνται...
Υπέρ πάντων υπαλλήλων!