Στη ζωή.... στο παγκάκι…..

Άρχισε να ερημώνει η πόλη. Το’ χε καταλάβει μέρες τώρα, μα έκανε πως δεν το’ βλεπε. Ξεκινάνε και φεύγουν οι άνθρωποι. Παίρνουν βαλίτσες, μαγιό, ομπρέλες, αντηλιακά, πετσέτες, βατραχοπέδιλα και… πάνε αλλού… για αλλού. Την κάνουν. Αφήνουν πίσω νεύρα και καυσαέρια, μελαγχολίες και νέφος, θλίψη και σκουπίδια, μοναξιά και κορναρίσματα, για να βρουν τον Παράδεισο κάπου αλλού… «Αγαθοξημερώματα…», σκέφτηκε! Νομίζουν πως άμα γλυτώσουν από τούτο τον τόπο-κέρατο για μια βδομάδα, για δεκαπέντε μέρες, θα μαζέψουν μέρες - νούφαρα για τις μέρες-τραύματα του υπόλοιπου χρόνου!

Κάθεται στο παγκάκι. Βλέπει τα πούλμαν από ένα τουριστικό γραφείο, απέναντι από το παγκάκι του, να μαζεύονται ένα-ένα στην άκρη του μεγάλου δρόμου, μπροστά από το γραφείο προσωρινών ονείρων και χαμογελάει περιπαικτικά! Χαμογελά που βλέπει τους ανθρώπους σα μάζα, να γίνονται ένα με τα μπαγκάζια τους και ν’ ανεβαίνουν σα στρατιωτάκια στα πούλμαν… Πάνε να βρουν το όνειρο… Και σε 15 μέρες το πολύ πάλι πίσω και… πάει το όνειρο. Θα είναι μια από εκείνες τις αναμνήσεις που συσσωρεύονται σε κάποιο συρτάρι πήχτρα φωτογραφίες…

Πριν πολλά-πολλά χρόνια το’ χε κάνει και αυτός τούτο το σύρσιμο σε άλλες παραλίες, σε νησιά και σε μέρη πιο μακρινά από τα σύνορα τα εθνικά. Πίστευε και αυτός κάποτε στα παραμύθια που του πλασάρανε σε ιλουστρασιόν χαρτί πάκα τα διαφημιστικά με εξωτικά μέρη μέσα και έξω από εδώ. Και τα μάζευε και τα μελετούσε με περισσή φροντίδα και προσοχή. Θυμόταν που μόλις γύριζε από το τελειωμένο όνειρο, άρχιζε να σκέπτεται το επόμενο σε 365 μέρες…

Συνεχίζει να κάθεται στο παγκάκι! Τακτοποιεί κάποιες σακούλες που’ χει δίπλα του. Τα πούλμαν αρχίζουν ν’ αναχωρούν… ένα – ένα , σταδιακά, όπως ταιριάζει στην οργάνωση, στην τάξη συγκροτημένων κοινωνιών που επιδιώκουν τον «πολιτισμό», την επανάληψη, την αυστηρή δομή… Όλα τούτα τ’ αρνήθηκε μέσα σε ένα μέτωπο μερικών ωρών… Τα’ φτυσε σα σπασμένα δόντια. Συγγενείς, φίλοι και γνωστοί πίστεψαν πως τρελάθηκε. ‘Κείνος συνεχίζει να πιστεύει πως λογικεύτηκε. Είχε κάποτε στρωμένη ζωή, με πρόγραμμα, γεμάτο πορτοφόλι, ρετιρέ με θέα, γυναίκες στο στρώμα του πολλές και θέση ισχύος σε μεγαλοεταιρία… Μα το κενό του παρέμενε κενό.

Τώρα δεν έχει τίποτα! Τώρα δεν ξέρει τι θα συμβεί την επόμενη μέρα. Τώρα έχει δει τ’ άστρα του θόλου και τις βαρυχειμωνιές. Τώρα τα νιώθει όλα στο πετσί του έντονα, συγκλονιστικά… Χάθηκε και το κενό. Απέκτησε και αληθινούς φίλους. Που δεν επεμβαίνουν στη ζωή του και τον ακολουθούν πιστά. Τρεις καλούς φίλους: ο Χουζούρης, ο Αλήτης και ο Κλέφτης. Κοιμάται και ξυπνά… δίπλα του αυτοί. Δεν τον κρίνουν, δεν τον ενοχλούν και τα βράδια, όταν κάνει πολύ κρύο, κοιμούνται αγκαλιά όλοι μαζί, για να ζεσταίνονται. Δε μιλούν, δε ρωτούν πού πάνε, τι θα φάνε, πώς θα βγάλουν τη μέρα και πού τη νύχτα.

Τώρα δεν έχει κανέναν άνθρωπο που να τον νοιάζεται! Ούτε και εκείνος νοιάζεται για κανέναν. Τον πέρασαν όλοι για τρελό και τον διέγραψαν με τη μία. Μονοκοντυλιά καθόλου σπάνια. Τό΄ χε ξαναδεί το επεισόδιο να παίζεται για άλλους. Είχε συμβεί σε άλλους, που ήθελαν μια πιο ήσυχη ζωή… μακριά από επιταγές και καταθέσεις, χλιδάτη ζωή σαν πασαρέλα, κοινωνικές εκδηλώσεις και «φίλους» εφήμερους που, στο πρώτο λάθος, έβγαζαν το πιστόλι και πυροβολούσαν…

Τώρα το έκανε και αυτός. Τ’ άφησε πίσω του όλα. Και όλους. Τη ριμάδα τη ζωή την ξέρει πια και από τ’ ανώγεια και απ’ τα κατώγεια και της χαμογελά, όσο αντέξει να την κουβαλά στην πλάτη του. Όσο και η ζωή τον αντέξει.

Απλά… τώρα νιώθει πως ζει. Βιώνει την ώρα σαν πρόκληση, σαν πορεία προς το άγνωστο… και δεν ήταν ποτέ τυχοδιωκτική η φύση του. Απλά του προέκυψε ξαφνικά. Κανά δυο γνωστοί και συγγενείς έσπευσαν να το συνετίσουν. Αδύνατο! Τον άφησαν το λοιπόν στη μοίρα του. Και εκείνος στη δική τους. Τους διέγραψε.

Ακόμα τα τουριστικά πούλμαν πάνε και έρχονται. Κόσμος μπαινοβγαίνει στο τουριστικό γραφείο για ν’ αγοράσει το όνειρο και φέτος. Ακόμα αυτός κάθεται εκεί, στο γνωστό παγκάκι, στο σπίτι του, και τους κοιτάζει και μονολογεί κάτι κάτω από τα κιτρινισμένα δόντια του, κάτω από τη μεγάλη του γενειάδα… και δίπλα οι τρεις καλοί του φίλοι…

Κάθε μέρα που βγαίνω για δουλειά, για βόλτα, τον βλέπω εκεί στο παγκάκι. Του’ χω δώσει και τσιγάρο που μου ζήτησε. Τον έχω κουβεντιάσει. Μεγάλη ιστορία η ζωή του. Κάποιες φορές έπιασα και τον εαυτό μου να τον ζηλεύει, που τα βράδια, καλοκαίρι, βλέπει τον ουρανό, χωρίς τίποτα να μεσολαβεί. Άλλες φορές, όταν πιάνει το κρύο, πάλι τον σκέφτομαι, πού να΄ χει βρει απάγκιο…. Αλλά… αυτός εκεί… στη ζωή στο παγκάκι…..

Συζήτηση προ Ημερησίας Διατάξεως; Προτιμώ το «Συζήτηση άμεσης Αποτάξεως».

Από το πρωί στην Τv-ούλα μου τους ακούω να μιλούν, να συζητούν, ν’ αγορεύουν. Μπλα μπλα μπλα… Για σένα, για μένα, για όλους μας. Για παραγωγή, για πείνα, για ανεργία, για οικονομική κρίση, για αποτελεσματική αντιμετώπιση της ακρίβειας, για την παγκόσμια φτωχολογιά, για χρηματιστηριακές φούσκες, για την τιμή του πετρελαίου. Και θυμάμαι πως όλα αυτά τα έχω ξανακούσει για χιλιοστή φορά, ξανά και ξανά. Και απορώ: τα λένε και τα ξαναλένε. Τα μιλάνε και τα ξαναμιλάνε και ακόμα δε βαρέθηκαν; Γιατί εμείς οι πολίτες έχουμε βαρεθεί εδώ και χρόνια. Και βαρεθήκαμε γιατί στον ορίζοντα του παρόντος μας και στον ορίζοντα του μέλλοντος των παιδιών μας δε φαίνεται πουθενά φως.

Ας το καταλάβουμε: δεν είναι φωτοδότες, αλλά φωτοσβέστες. Δεν έχουν σκοπό να λύσουν το πρόβλημα, αλλά μόνο να το συζητούν. Φοβούνται να προβούν σε λύσεις που θα θίξουν τους κερδοσκόπους, τους επιχειρηματίες, τους βιομήχανους, τους εφοπλιστές, τους φαρμακοβιομήχανους, τους κερδοσκόπους, τους διοικητές και τους διευθυντές, τις πολυεθνικές, τις ψεύτικες μεγαλοεταιρείες, τους ιδιοκτήτες καζίνων, τους μεγαλοκαναλάρχες, τις τράπεζες, τις ασφαλιστικές, τα μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία, τους μεσάζοντες,… Η λίστα, ό,τι και να προσθέσω εγώ, είναι ατελείωτη.

Όλο θα πατάξουν τη διαφθορά, την ακρίβεια, τις μίζες και τους μιζαδόρους, τα λαμόγια της πολιτικής, την ανεργία,… Όλο θ’ αποφασίσουν μέτρα για την προστασία του πολίτη, του φτωχού, του ανέργου, του νέου των 700€, του φυσικού περιβάλλοντος, του συνταξιούχου, του κακοποιημένου παιδιού και της γυναίκας, τα δικαιώματα των ατόμων με ειδικές ικανότητες, των ομοφυλόφυλων,…

Κύριοι, το σύστημα που τόσα χρόνια υποστηρίζετε και με πάθος υπερασπίζεστε, έχει ξοφλήσει. Έχει αποτύχει παταγωδώς ν’ απολαμβάνουμε όλοι ανεξαιρέτως ένα άνετο παρόν και τα παιδιά μας ένα πιο ευοίωνο μέλλον. Ξέρετε ποιοι τα παίρνουν και ποιοι λαδώνονται, πόσα χρήματα ληστεύθηκαν από τις τσέπες των λαών και ποιοι τα καρπώθηκαν, ποιοι καίνε τα δάση και ποιοι χτίζουν τις βίλες τους εκεί, ποιοι μετατρέπουν τις παραλίες σε ιδιωτικές πισίνες, ποιοι καθορίζουν την ακρίβεια, ποιοι τρίβουν τα χέρια τους από την καταστροφή, ποιοι εκμεταλλεύονται τους νέους εργαζομένους, τι κερδίζουν οι τράπεζες από κατασχέσεις, πόσα φακελάκια παίρνουν οι μεγαλογιατροί, πώς παζαρεύονται οι υποθέσεις στα δικαστήρια και πόσοι ένοχοι αθωώνονται πανηγυρικά…

Κύριοι, είστε αδιάφοροι. Δε νοιάζεστε και δεν τολμάτε ούτε και να το παραδεχθείτε. Λέτε και ξελέτε. Αντιδράτε μόνο όταν σας θίγουν προσωπικά και όταν θίγετε ολόκληρος λαός, όλη η φύση όλοι η ανθρωπότητα.

Κύριοι, είστε αποτυχημένοι. Αν κάποτε η πολιτική ήτο επιστήμη, εσείς την καταντήσατε δουλειά αρκετά προσοδοφόρα για σας και τα παιδιά και τα εγγόνια και τα δισέγγονά σας και… Αν κάποτε ο πολίτης της Ελλάδας και του κόσμου ολόκληρου προσδοκούσε κάτι από εσάς και στο ελάχιστο σας πίστευε, τώρα γελά μαζί σας με όλα εκείνα τα «θα» και τα ανύπαρκτα μέτρα που θα πάρετε και τις δήθεν καλοπροαίρετες προθέσεις σας…

Κύριοι, είστε ανίκανοι. Βλέπετε το κακό να πλησιάζει και φροντίζετε πρώτοι να πηδήξετε από το πλοίο που βουλιάζει. Αδιαφορείτε γα πράξεις και χαλάτε μόνο σάλιο σε λέξεις. Όλο τάζετε πώς θα προβείτε σε μέτρα, αλλά ένας επιχειρηματίας μέσα στη Βουλή σας έκανε μάθημα διαγωγής και σας κούνησε το δάχτυλο μπροστά στη μύτη. Σας μάλωσε και σας απείλησε και εσείς… σιωπήσατε!

Κύριοι, είστε για γέλια. Ο αληθινός πολιτικός προβαίνει αμέσως σε πράξεις, χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος, χωρίς να χαραμίζεται σε ευχολόγια και σε προσευχές. Τολμά να έρθει σε ολομέτωπη σύγκρουση με τα μεγάλα συμφέροντα, αδιαφορώντας και για τη ζωή του ακόμα. Επαγγελματίες ρήτορες είστε και τίποτ’ άλλο. Απλώς με τις ομιλίες που εκφωνείτε, έχετε το άλλοθι ότι δικαίως πληρώνεστε από εμάς αδρά, ότι δικαίως θα συνταξιοδοτηθείτε με σύνταξη που θα σας προσφέρει ανετότατη ζωή, δικαίως υπάρχετε και λειτουργείτε ως ζώντες οργανισμοί.

Όχι, δεν είστε θαυματοποιοί, αλλά θα έπρεπε να νιώθετε ευθύνη για την κατάσταση που βιώνουμε εμείς και την φτάσατε έως εδώ εσείς! Ούτε ευθύνη, ούτε συνείδηση, ούτε υπευθυνότητα, ούτε μπέσα, ούτε φιλότιμο σας περίσσευε και σαφώς δε σας περισσεύει. Ούτε και πρόκειται. Θα έπρεπε κάποιος από εσάς, έστω και ως ένδειξη ευαισθησίας και συνειδητοποίησης του βάρους της ενοχής σας, να παραιτηθεί από ευθιξία! Αλλά δεν ξέρω αν γνωρίζετε την ουσία της λέξης.

Κύριοι, μας κουράσατε και σας βαρεθήκαμε! Αλήθεια σας το λέω! Όπου και να πάω, όπου και να σταθώ ακούω κατακρίσεις για το ρόλο σας, το έργο σας και για τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα… είστε σαν τα μονοπώλια και τα ολιγοπώλια που λέτε χρόνια ότι θα πατάξετε! Ειλικρινά σας φανταζόμασταν αλλιώς. Σας θέλαμε ευεργέτες μας, αφού σας ψηφίσαμε για να έχουμε καλύτερη ζωή, καλύτερη παιδεία, καλύτερη υγεία, καλύτερη χώρα, καλύτερο κόσμο. Σας θέλαμε πλάι μας, ν’ αφουγκράζεστε τα προβλήματά μας, τα όνειρά μας, τις ελπίδες και τα άγχη μας. Σας θέλαμε συνοδοιπόρους μας και φίλους μας, όμως αποφασίζετε για εμάς, χωρίς εμάς. Λειτουργείτε με εμάς ανταγωνιστικά και με τα μεγάλα κεφάλια φιλικά. Βολεύεστε στα έδρανά σας και μέσα στα πολυτελή αμάξια σας, στα ακριβά κουστούμια σας, στα ευάερα και ευήλια σπίτια σας, στις καταθέσεις σας σε τράπεζες, σε συνέδρια που συνοδεύονται με πλουσιότατα γεύματα και είστε βαθιά απομακρυσμένοι και νυχτωμένοι από την πραγματικότητα, που εμείς τη βιώνουμε σκληρά και επώδυνα.

Κύριοι μας είστε πλέον αχρείαστοι! Αποφασίζετε και λειτουργείτε σα να θέλετε να την κάνουμε από τη χώρα αυτή, από τη ζωή την ίδια. Σας ενημερώνουμε όμως, πως αποφασίσαμε και εμείς με τη σειρά μας πρώτα ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!!!

ΞΑΝΑ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ…ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΡΙΧΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ;

Ξανά λοιπόν είδαμε και σήμερα φλόγες στην Αττική. Πέρσι ήταν η Πάρνηθα, φέτος είναι ο Υμηττός ! Δεν αναφέρω καθόλου το τι έγινε σε όλην την Ελλάδα τον περασμένο χρόνο. Ίσως γιατί δε θέλω να θυμάμαι… Ίσως γιατί αρχίζω να πιστεύω ότι και το κράτος κάνει τα στραβά μάτια. Ότι είναι και το ίδιο υπεύθυνο! Όσο και οι εμπρηστές, όσο και οι οικοπεδοφάγοι, όσο και οι μεγαλομεσίτες που μετά τεμαχίζουν τις καμένες περιοχές και, αφού ενταχθούν στο σχέδιο πόλεως, τις πουλούν!

Ναι! Ο πιο ένοχος από τους ενόχους είναι πρωτίστως το κράτος, το νεοελληνικό, διεφθαρμένο, ξεπουλημένο, μιζαδόρικο, μαφιόζικο, άνομο και παράνομο, ρουσφετολογικό… Αυτό της μίζας, της κομπίνας, της απάτης, της παλιανθρωπιάς, της εξαγοράς συνειδήσεων, της κομπογιαννίτικης αερολογίας, της πολιτικής μαφίας, της αδιαφάνειας, της ανυπαρξίας νόμων και ποινών, της μεθοδευμένης και συστηματικά οργανωμένης εξόντωσης των πολιτών του.

Θα μου πει κανείς: κατηγορείς, αλλά χωρίς αποδείξεις. Θα θέσω μερικά ερωτήματα και οι κρίσεις δικές σας.

• Πόσα αεροπλάνα και ελικόπτερα για πυρόσβεση έχει η Ελλαδίτσα; Πόσα έχει αγοράσει την τελευταία δεκαετία σε αντιδιαστολή με τις μίζες που έχει πάρει ο πολιτικός και επιχειρηματικός κόσμος της, που δόθηκαν από πολυεθνικές;

• Πόσο πληρώνεται ένας μόνιμος και ένας εποχιακός πυροσβέστης και πόσοι έχουν προσληφθεί τη διετία που μας πέρασε; Καλύπτονται οι ανάγκες της χώρας με το ήδη υπάρχον ανθρώπινο δυναμικό;

• Πόσα χρήματα ξόδεψε το ελληνικό κρατίδιο για την υλικοτεχνική υποστήριξη (μάσκες, κράνη, ειδικές στολές, πυροσβεστικές αντλίες, κ.λπ.) αυτών των ανθρώπων που παλεύουν με τις φλόγες, όταν άλλοι -δε θέλω να κατονομάσω- ετοιμάζονται πυρετωδώς και αγοράζουν κουστούμια και πανάκριβες τουαλέτες για να κάνουν εντυπωσιακή είσοδο στο Προεδρικό Μέγαρο τη βραδιά της επετείου που θα γιορτάσουν, καταβροχθίζοντας μεζέδες από τον πανάκριβο μπουφέ, οι έχοντες και οι κατέχοντες τη μνήμη της δολοφονημένης μας Δημοκρατίας;

• Πόσα ακόμα δάση και βουνά και χωριά και σπίτια και άνθρωποι θα καούν και στη θέση τους θα φυτρώσουν και βίλες και πολυτελή ξενοδοχεία και μπανγκαλόου; Και βέβαια όχι αυθαίρετα, εφόσον θα φέρουν την άδεια της πολεοδομίας, την παροχή την παροχή ρεύματος από τη ΔΕΗ, τηλεφώνου από τον ΟΤΕ, ύδρευσης και αποχέτευσης από την ΕΥΔΑΠ. Το κράτος και οι οργανισμοί του έσπευσαν να δώσουν τις «ευχές τους», με το αζημίωτο βέβαια, για όλα αυτά τα μαργαριτάρια, που ξεφύτρωσαν μέσα στους κρανίου τόπους.

• Έχει συλληφθεί κανείς από τους εμπρηστές; Και αν ναι, ποια η ποινή του; Ή βγήκε στα γρήγορα χάριν μεσολάβησης κάποιου μεγαλοδικηγόρου;

• Πότε κατεδαφίστηκε βίλα ή ξενοδοχειακό συγκρότημα που χτίστηκε στα καμένα μέρη; Αντιθέτως, στα εγκαίνιά τους συχνά προσκαλούνται και πολιτικοί για να γιορταστεί το «έγκλημα».

Μήπως είναι καιρός να ενεργοποιηθούμε ως πολίτες, ν’ αντιδράσουμε και να φυλάττουμε μόνοι μας τις Θερμοπύλες μας; Ή θα περιμένουμε να καεί το δάσος που έχουμε δίπλα μας ή το σπίτι μας ή το χωριό μας ή οι άνθρωποί μας; Γιατί από το νεοελληνικό κράτος μας, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν έχουμε πια να περιμένουμε και τίποτα. Και αν αυτό το κράτος ακόμα υπάρχει είναι που έχει για θεμέλιο τη δική μας ψυχή, την ψυχή καθενός από εμάς!

ΘΑ ΦΥΓΩ…

«Λένε θα φύγω… λίγο πιο μακριά από τούτον τον τόπο που πολλοί τον αγαπούν.

Λέω πως θα πάω σε τόπους άλλους, λιγότερο πληγωμένους από μνήμες και εικόνες και ήχους που πονάνε την ψυχή και το μυαλό.

Λέω να μετοικίσω σε τόπους γεμάτους

από τη γλύκα της θάλασσας και ας είναι αλμυρή,

από λουλούδια και βότανα και μυρωδικά

και δάση από πλατάνια και ελιές και λεμονιές...

Λέω θα ταξιδέψω σε μέρη γεμάτα:

Από ανθρώπους που θα χαμογελούν και δε θα κλαίνε.

Από παιδιά που δε θα τα κακοποιούν, δε θα τα πουλούν, δε θα τα εγκαταλείπουν.

Από ζώα που δε θα κινδυνεύουν από βόλι κυνηγού, από αιχμαλωσία.

Από δέντρα που δε θα τρέμουν μη και τα κόψουν για να «φυτέψουν» μπετά.

Από αέρα που θα’ χει το οξυγόνο του.

Από νερά καθάρια, γάργαρα, αμόλυντα.

Από νέους ατρύπητους με δόση θανάτου.

Από γέρους που δε θα πεθαίνουν πιο γρήγορα από μοναξιά.

Από γυναίκες που δε θα είναι αντικείμενα ικανοποίησης και σαδισμού.

Από άνδρες που θα’ χουν συναίσθηση ζωής και όχι θανάτου.

Από λαούς που δε θα πεθαίνουν για ψωμί και για πόλεμο.

Από αρχηγούς κρατών που δε θα' ναι εμπόλεμοι στη σκέψη,

στους θεούς που προσκυνούν,

στο συμφέρον που λατρεύουν.
Που δε θα' ναι καθόλου αρχηγοί.

Θα φύγω…

για εκεί που θα μ’ αγαπούν, γιατί με αγαπάνε,

για εκεί που η σκέψη θα γίνεται πράξη,

για εκεί που το παράπονο δε θα’ χει θέση,

για εκεί που ο θυμός δε θα’ χει τόπο,

για εκεί που ο πόνος δε θα’ χει λόγο,

για εκεί που η μοίρα δε θα’ χει τύχη…

δε θα πάρω

ούτε μαντίλι αποχαιρετισμού,

ούτε ρούχα,

ούτε βαλίτσα,

ούτε χρήματα,

ούτε εισιτήριο…

Χτες έμαθα πως ετοιμάζω ταξίδι...»

Επισήμανση: Το σημείωμα τούτο το βρήκα πεταμένο σε σκουπιδοτενεκέ, σε πτέρυγα καρκινοπαθών, σε νοσοκομείο στις 3 προχτές τα ξημερώματα. Και έμαθα πως η 25χρονη ήδη… ΕΦΥΓΕ…

Ήπειρος - Ποτάμι