Ψεκάστε και εμάς παρακαλώ!

Γλέζος και Σάντας! Για τον δεύτερο δεν έμαθα τίποτα σήμερα. Για τον άλλο, το παλικάρι που κάποτε κατέβασε τη σημαία του φασισμού από την Ακρόπολη, τον ψέκασαν εκείνοι που τη θέλουν, την αγαπούν και την τιμούν. Με τα ψεκαστήρια τους ανά χείρας φοβήθηκαν το μέγεθός του, τη δύναμη και την επιθετικότητα, που διόλου δεν τον χαρακτηρίζει, και τον ψέκασαν.
Συγχαρητήρια στον αρχηγό τους.Συγχαρητήρια στο επιτελείο της ελληνικής αστυνομίας, στην ίδια την αστυνομία, στον αστυνομικό που "δεν τον αναγνώρισε", στην κυβέρνηση, στους βουλευτές και τα τρεχαντήρια τους, στις αποφάσεις και στα έργα τους. Κάνουν τη μία πατατιά πάνω στην άλλη.
Αλλά εμάς, παρακαλώ, γιατί δε μας ψεκάσατε;Τι παράλειψη είναι αυτή και τι διακρίσεις κάνετε;
Υποθέτω πως δεν το θέλατε!Πως κατά λάθος μάς αγνοήσατε, όχι από πρόθεση. Ίσως να σας τελείωσαν και τα πολεμοφόδια. Φυσικό και επόμενο είναι εν τω μέσω οικονομικής κρίσης, να μην έχετε να διαθέσετε ούτε έναν ψεκασμό και σε εμάς!Γι' αυτό προτείνω ν' ανοίξουμε ένα λογαριασμό σε κάποια τράπεζα για την ενίσχυση της ελληνικής αστυνομίας με τον οβολό μας! Να μη στερούνται τα καμάρια μας τα παιχνιδάκια τους. Να μπορέσουν να πάρουν και άλλα όπλα, και άλλα ψεκαστήρια και άλλα ελικόπτερα. Και σφαίρες, πολλές σφαίρες, για να τους ξεφεύγει και καμιά και να μην τη λυπούνται. Προπάντων όμως, γιατί θα πρέπει να σκεφτόμαστε και να τιμούμε αυτούς που μας "προστατεύουν".
Ερώτηση: Από τους προστάτες όμως, ποιος θα μας προστατέψει;

Ζηλεύω την πλάνη σου.

Απομόνωση είναι
το σύμβολο της ατμόσφαιρας
που στροβιλίζει τον αιώνα
των πτερόεντων λέξεων.
Σε αυτόν ζω και ζεις και ζούμε.
Που να σου λέω τώρα
και να σου εξιστορώ.
Φοβάμαι, δε θα καταλάβεις.
Θέλεις να προσκυνάς ακόμα
το αυτεξούσιο των ονείρων.
Κάποιες φορές ζηλεύω
την πλάνη σου.
Με τι ευκολία πιστεύεις
όσους ποιούν κατασκευές
πεπλανημένων συνθηκών.
Δεν έχω όμως και να προτείνω
κάτι προς αντικατάσταση.
Συνέχισε ν' αναπνέεις.
Το μόνο που διδάχθηκες
να κάνεις αβίαστα.
Στο ανάξιο επιμένεις
να πανικοβάλλεσαι
και να θεωρείς
τη ζωή σου πλούσια
-θλιβερή για μένα-
κατάκτηση.
Δεν το κατάλαβες
ακόμα το παιχνίδι;
Σε εμπαίζουν.

Στη μοναξιά!

Έχω τα παράθυρα κλειστά
μήνες τώρα στο σπίτι.
Μόνο οι χαραμάδες
από τα φύλλα τους
αφήνω να περνά λίγο
το φως του κόσμου έξω.
Χρόνια μελετούσα
τις σκιές μέσα.
Καιρό τώρα πάλευα
να καταλάβω
τον ψίθυρό τους.
Κρατιέμαι όμως
από τους τοίχους
και μετέωρη λέξη
πλανιέμαι έσω
οικειοθελώς.
Το έξω, βέβαια,
υπάρχει μόνο
για να βρίσκει
νόημα το μέσα.
Μα μου φαίνεται,
πως την πολύ
παράνοια
που θέλει να
κόβει βόλτες
στο δρόμο,
την διέγραψα.
Έφτιαξα εδώ μέσα
όμορφο πύργο,
χωρίς στρατιωτάκια
και βασιλιάδες
και ιππότες
και λακέδες.
Εδώ μέσα
στήνουν οι νότες
χορό με το ρυθμό
και σε τεντωμένες
χορδές ακροβατώ
γελωτοποιός ίδια
για να γελούν οι μνήμες.
Σκάω και 'γω
με το κιλό τα χαμόγελα.
Όλα τούτα
είναι το μικρό μου φέουδο.
Οι σκιές φίλων
πάνω στους τοίχους,
οι κουβέντες όσων
πέρασαν από εδώ
είναι ακόμα εδώ
και εγώ κάνω χάζι.

Στη μοναξιά έγραψα
γράμμα και το στόλισα
με βουλοκέρι
που έχει το μονόγραμμά μου.
Και δεν παρέλειψα
να βάλω αποστολέα
...έτσι και αυτή
η καημενούλα
να ξέρει πως
κάποιος που και που
τη θυμάται!

Σελήνη!

Στο ταπεινό μετερίζι
μιας αδήλωτης φωνής
καταφεύγω.
Έτσι κι αλλιώς,
άμα δεχτείς
πολλά χαστούκια,
μετά από λίγο
παύει να σε τρομοκρατεί
ο ήχος τους...
και ο πόνος
συνηθίζεται.

Πάντως το τελευταίο
ποίημα
δεν τό'χω
ακόμα
πει.
Δεν τό'χω
ακόμα
μιλήσει.
Καταφεύγω πάλι
στο
"Να μ' αγαπάς" ...
έτσι λέω πως
αρχίζει το ποίημα.
Σαν το τραγούδι
του Παύλου,
σαν απολογία
ενόχου.
Σαν τη Σελήνη
που κάποιοι
την είδανε
πλανήτη.
Μα εσύ
και εγώ
την είδαμε
με τηλεσκόπιο
καρδιάς.
Άμα θες
και πόλεμο
αρχίζω
για χάρη της,
να μείνει
στο μύθο μας
πιστή.
Εκείνη
η αυγουστιάτικη
Σελήνη
κάλυψε
τις αγκαλιές μας.
Στο ασημένιο της
σεντόνι σκεπαστήκαμε
και παίξαμε κρυφτό
με τον κόσμο όλο.

Εμένα πάνω
από το μετερίζι μου
της αδήλωτης φωνής
Στέκει πάντα
μια τέτοια
Σελήνη.

ΣΤΟ ΜΑΡΙΟ

Είπες τις λέξεις
του Μ. Κατσαρού
και τη διαθήκη του
να κάνεις πράξη.
Φίλτατε αδελφέ,
δε σ' ενημερώσαν επαρκώς.
Ο πολιτισμένος αιώνας μας
ακόμα διψά για αίμα.
Όπως και οι πριν απ' αυτόν.
Άθυρμα ορέξεων εκείνος
που παλεύει για το διπλανό.
Με συρμάτινα καλώδια δεμένα
τώρα τα χέρια σου είναι,
για να τα βλέπουν
οι αδηφάγες οθόνες.
Και στα λόγια μόνο τα άρθρα
και τα ουσιαστικά
των συνταγμάτων.

Εσύ θα πορεύεσαι μόνος.
Μέσα στην ομίχλη των καιρών.
Και χαλεπών-δεν μπορείς να πεις.
Άλλοι πριν από σένα
γνώρισαν τα ίδια κελιά,
σήκωσαν το βάρος
όλου του κόσμου στο εδώλιο,
με κατηγορίες πλαστές
από θρήσκους ψευδομάρτυρες,
κύναιδους της δημοκρατίας,
που όρκο παίρνουν
στην εξουσία
και στα κέρδη τους.

Αυτοί οι άλλοι,
μεγαλώνοντας
-τους είδα, τους βλέπω-
φόρεσαν γραβάτα
και έγιναν και τιμητές
ή τους ρούφηξε το σύστημα
και πάει χάθηκαν.
Δε θέλω να σε δω
ούτε έτσι, ούτε αλλιώς.
Πορεύεσαι μόνος
-το ξέρεις, το ξέρω-
αλλά φρόντισε,
μην πέσεις στην κρίση τους.

Βρες τρόπο να φωνάζεις,
αλλά να μη σε γδέρνουν
οι νόμοι τους ,
να μη σε ματώνουν
τα νύχια και τα δόντια τους.
Με πανοπλία το δίκιο
που μας θέλει
όλους να χωράμε,
άλλαξε ό,τι
αγγίζει το χέρι σου.
Και μόνο μέχρι εκεί.

Όσο για τους πιο κει,
ας φροντίσουν να μάθουν,
ας φροντίσουν ν' αλλάξουν.
Δεν μπορείς μόνος εσύ
να σηκώνεις το βάρος τους.

Με σπαθί τη γνώση
των νόμων τους,
να ξεγλιστράς
από τους δαίμονες.
Η συνείδησή σου
καταπέλτης πάνω τους.
Μην παίξεις όμως,
το παιχνίδι τους.
Το έχουνε στημένο.
Θέλουν να σε δουν
στην ανάγκη τους
να πέφτεις ηττημένος.
Αρκεί να διαδίδεις
το ανέραστό τους
στον άνθρωπο.
Σιγά-σιγά θ'αλλάξει το κακό.
Σιγά-σιγά θα μάθουν ν' αγαπούν.
Να χαμογελούν, να μη μισούν.

Αλλά ακόμα ο δρόμος πολύς.
Και μακρύς. Μην κουραστείς.
Γι' αυτό κράτα νερό
για τη δίψα στην πορεία,
άστρα για φως τη νύχτα
και δυο ανθρώπινες κουβέντες,
αδελφέ μου για συντροφιά:
"Εγώ μαζί".