ΑΚΟΜΑ ΕΞΑΣΚΟΥΜΑΙ ΣΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ...

Ό,τι ζούμε είναι σαν τα πουλιά.
Ο έρωτας το ίδιο.
Μιλούν την ίδια γλώσσα.

Αυτή του πετάγματος.
Σε πάνε στα ψηλά,
μαζί με τα φτερά τους.

Συγκρούεσαι με δύναμη
πάνω στον άνεμο
που βρίσκουνε στα ύψη.

Ατενίζεις τον κόσμο
με τη σιγουριά του παρόντος,
που διαρκεί όσο η σταγόνα...

να βρει και να πέσει
στο υπόλοιπο νερό.
Στο ατίθασσο γαλάζιο.

Και στο πέταγμα ίδιοι:
Η Ζωή...
Ο Έρωτας...

Ακόμα εξασκούμαι στο πέταγμά τους...
αν και έχω μάθει να βουτώ με ευκολία:

ΣΤΟ ΚΕΝΟ!

ΑΡΧΗ ΜΙΑΣ ΑΚΟΜΗ ΜΕΡΑΣ!

Σκοπό δεν έχω
ν' αποδώσω
αιτίες,
πληγές,
ευθύνες...
σε κανέναν
και τίποτα.

Τη ζωή τη ρούφηξα
ως το μεδούλι.
Ήπια
από το ζαχαρόνερό της,
πλημμύρισα
από τα χρώματά της,
έλιωσα
στις στιγμές της,
νανουρίστηκα
στην αγκαλιά της.

Έτσι πλήρης
νιώθω
στιγμές
σαν και αυτή...
Κάπου στο σούρουπο,
πες το εσύ
"βασίλεμα ήλιου"...
Εγώ το λέω:
"Αρχή μιας ακόμη μέρας"!

Όταν η θάλασσα φιλά το ακρογιάλι

Και έτσι μια εικόνα
με τη μαγεία της μελαγχολίας,
χαραγμένη στο μωβ του δειλινού...
Εξάλλου οι λέξεις εδώ περιττεύουν,
όταν μιλά το συναίσθημα...
Εδώ που η θάλασσα συνέχεια
φιλά στα χείλη το ακρογιάλι...

Σαν "σονάτα του σεληνόφωτος"...

Σου γράφω
τώρα που περπάτησε η ώρα
στα χαμηλά σκαλοπάτια της
και που κοιτάζει το ρολόι της
με κλεφτές ματιές,
λαχανιασμένη από την ηδονή
της ανάσας σου,
του κορμιού σου,
της φωνής σου,
της ψυχής σου.

Σου γράφω,
γιατί σε λίγες μέρες
πάλι το φεγγάρι
θα γιομίσει
και θα φέρει στο νου μας
απείραχτες εικόνες,
που τις έχουμε
φυτέψει βαθιά στο μυαλό,
για να μην τις βρει κανείς
και μας τις θολώσει,
για να τις ζήσουμε και πάλι.

Το Αυγουστιάτικο φεγγάρι
κρατά ακόμα τις σκιές μας
ενωμένες σε μία,
άφοβα, σχεδόν ιερά.
Αυτό το φεγγάρι
θα σηκώσουμε τα μάτια
να κοιτάξουμε
χαμογελαστά
σαν παιδιά,
πιασμένα χέρι-χέρι
από ένα παραμύθι,
που δε μας τό'πε η γιαγιά,
γιατί το γράφουμε
Εμείς...

σαν "σονάτα του σεληνόφωτος"
του Μπετόβεν
ή
του Ρίτσου;

Διάλεξε...

Πάντως θα την ακούσουμε μαζί...
Εμείς...

Μόνο αυτό...

Ποτέ στερεότυπα
εγώ δεν άκουσα
το όνομά μου.
Ποτέ στερεότυπα
εγώ δεν είπα
το όνομά Σου.
Όλα σε πλήρη αρμονία
τά' χω
με ' κείνο
το Αρχικό,
το Κεφαλαίο,
το δικό Σου
πρώτο γράμμα,
που νανουρίζει
τις νύχτες μου,
που απαλύνει το κακό
της μέρας μου,
που περιπλανιέται
σπίτι μου,
ακόμα και όταν πια
έχεις φύγει.

Συλλαβιστά προφέρω
το όνομά Σου
και έχω την αίσθηση
-ψευδαίσθηση-
αλά μπρατσέτα,
ότι πάνω στο δικό μου
ξαπλώνει,
αγκαλιάζει,
φιλά,
στοργικά
τη σκληρότητα
του ήχου του δικού μου...
και σ' ευχαριστώ γι' αυτό.

Και όχι μόνο γι' αυτό...