ΠΟΡΕΙΑ ΕΦ'ΟΡΟΥ ΖΩΗΣ

Τα βήματα που κάνεις
με λασπώνουν
και εγώ προσεκτικά τ' αποφεύγω.
Γιατί δεν ταιριάζουνε σε πόδια
που δεν τα βαστούνε πρώτα.

Και ήταν τόσα πολλά
και ήσουν τόσο λίγος
που καλοκαίρια
-ποιος να πει;-
πόσα θα χαράμιζα,
μετρώντας σου τα ίχνη
και αν θα προλάβαινα,
πριν τα μολέψουν όλα
οι άνεμοι κάθε ενοχής.

Κουράστηκα.
Να σύρω βήμα, δεν μπορώ.
Στο κάτω-κάτω εμένα τι με μέλλει;
Ν' αναπολώ τους κύκλους
που έκαμα, με φτάνει.
Και δεν μπορώ να κλείσω
σε άλλου πορείες
τη ζωή μου όλη.

Μια ανακοίνωση.

Κομπάρσος

Κείνο τ' όνειρο,
το ίσο που,
όπως πάντα,
συναντώμαι
εγώ και ' κείνο
μέσα στα δικά μου μάτια,
καθώς στρίβω στη γωνιά
το δρόμο του σπιτιού μου...

τό' θαψαν εδώ.
Σ' αυτό το μέρος
της μικρούλας γης,
τό' χουν δεμένο σε πασσάλους,
χωμένο στο χώμα
και το τυραννούν.

Μιας αλλιώτικης ιστορίας
απ' ό,τι φανταζόμουν
πως θά' μουν πρωταγωνιστής...
κατέληξα κομπάρσος.

Και όμως...
όλα σήμερα
είναι ήρεμα.
Τ' αποφάσισα!

Είναι ήρεμα
γιατί τ' αποφάσισα.

Θα σκοτώσω τον πρωταγωνιστή!

Το κακό με όλ' αυτά είναι
που δε θυμούμαι,
πού βρήκαν τον κομπάρσο.

Και έχει- Ατυχία μου- έναν τέτοιο ήλιο σήμερα!

Ο Χρόνος φεύγει, ο Χρόνος έρχεται.
Ακολουθώ μενεξεδένια μονοπάτια
στο ακατοίκητο τοπίο μου.
Μόνη...
Βρίσκω να χαϊδέψω
με τα ακροδάχτυλα
τα ψιλόλιγνα σπαρτά σε χωράφι.
Πέφτω ανάσκελα
μέσα στο κίτρινο δάσος τους.
Κοιτώ τα σύννεφα που ξεδιπλώνουν
το άσπρο τους πάνω στο κεφάλι μου.
Η θέληση έσκισε τις μνήμες
και ό,τι πολύτιμο πικρόγλυκο είχα,
το έχει ήδη φορτώσει
στην πλάτη του ανύπαρκτου.
Από εδώ και μπρος δεν κάνω κόπο
να τρέχω πίσω από τη λαχτάρα.
Ούτε και κάνω σταυρό
να ' χω ανθρώπους δίπλα μου.
Μου αρκεί ο Ένας.
Σήμερα θα στολίσω στα μαλλιά το στάρι.
Θα σκίσω τα καλά μου ρούχα.
Χοροπηδώντας,
θα προκαλέσω τα σύννεφα.
Το γκρίζο τους μου πάει καλύτερα.

Είναι που έφτασε ο μήνας στα μισά του;
Είναι που νιώθω τα αλλάγματα του καιρού;
Είναι που έχω το σίγουρο για ζωντανό ακόμα;

Μη με ρωτάς.
Δε μου φτάνει πια
το ερωτηματικό στο τέλος.
Την αστραπή ψάχνω
στο δοκάρι της ζωής μου
να κρεμάσω.
Να τη δω να σκίζει
την κόρη του ματιού.
Ν' αντιφεγγίζει
τα αμαρτήματά μου.
Να τη δαγκώσω
με τα δόντια και να λάμψουν.
Τα διατηρώ ακόμα
σε καλή κατάσταση,
αν και αναβλύζει καπνός
ακόμα από τις σχισμάδες τους.

Και όπως είπα στην αρχή,
ο Χρόνος φεύγει, ο Χρόνος έρχεται.
Χωρίς καμιάν ιδέα
πώς να κόψω τον κάπνισμα.

Τώρα θα σηκωθώ
και με σκισμένα ρούχα
και στα μαλλιά το στάρι,
και με τα δόντια,
παραταγμένα στρατιωτάκια,
θα βγω μια γύρα
να δω κατά πού πέφτει
και η θάλασσα.
Το στοιχειό της, λένε,
τραβά τους κεραυνούς.
Εδώ που είμαι
δεν έχει δέντρα.
Εδώ που είμαι
δε βλασταίνουν κεραυνοί.

Θα πάρω το δρόμο κατά 'κεί που πέφτει η αστραπή.
και έχει- Ατυχία μου- έναν τέτοιο ήλιο σήμερα!

Υ. Γ. Βρήκα -τουλάχιστον -το θαυμαστικό- στο τέλος!

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΑ

Επιβάλλω διαθέσεις, συγκεντρώνω προθέσεις
και το χρήμα στα δάκτυλα μετρώ.
Υπολογίζω καταθέσεις, αγαπώ τις ανέσεις
και ανθρώπους που λατρεύω, τιμωρώ.

Έχω στο νου μου μπερδεμένο το παρόν,
αντιγράφω και τ' αστέρια με καρμπόν,
αν και γνωρίζω πως στο τέλος το παιχνίδι θα το χάσω,
δεν μπορώ, ούτε και πρόκειται ν΄αλλάξω.

Παραδίνομαι στο μίσος, αδιαφορώ για το πλήθος
και το χρόνο αφιερώνω στο κενό.
Λειτουργώ σαν ένας χτύπος, σα κούτσουρο, σα λίθος
που βρίσκει και λαβώνει το καλό.

Αν και ξέρω το λάθος, είμαι μόνο ένα πάθος
και με πείσμα το κέρδος κυνηγώ.
Διαγράφω αγάπες, αναλύω αυταπάτες,
την ψυχή μου στο διάολο πουλώ.

Καλέ μου ψηφοφόρε...

Καλέ μου πολίτη, καλέ μου ψηφοφόρε, σε μερικές μέρες θα σου ζητήσουν οι "Μπαλκονάτοι" την ψήφο σου. Και επειδή είμαι σίγουρη πως όποιο κόμμα και να ψηφίσεις, όλα είναι προμελετημένα και προαποφασισμένα και υπέρμετρα προσχεδιασμένα, απόλαυσε το βιντεάκι που βρήκα. Άντε βρε... ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ!