Τα μάτια του Ρα...

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΡΑ ...γέννησαν άλλο ένα blog,
το "Σαν τατουάζ"!
Το νέο blog είναι όμως για γερά νεύρα! Δηλαδή:
http://like-tatoo.blogspot.com/

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Το μόνο που με σώζει

Να σπρώχνω,
με μελέτη πολύ,
όση ουσία
απόμεινε
στις άκρες μέσα μου.
Έπειτα πάλι
απ' την αρχή.
Διαδικασία ατέρμονη
η εμπέδωση του παρελθόντος.

Ό,τι φεύγει,
γλυστρά
απ΄το μυαλό
και πάλι το επαναφέρω.
Πρόσωπα
που κάποτε
αγάπησα
και μίσεψαν
ή διέγραψα.
Ιστορίες
που έζησα
και πάνε
να γράψουν
το μύθο τους αλλού.
Φωτογραφίες
που μου θυμίζουν
τη ζωή του άλλου δικού μου.
Πληγές στο σώμα
που χάραξαν
τα ανεπανόρθωτα.
Κινήσεις και λέξεις
που τότε έταζαν
το θείο πάνω
στο μοτίβο
του ανούσιου.

Μακάβρια εγώ,
παλεύω και στον ύπνο
και στο βλέφαρο
να δω αν πίστεψα κάτι απ' αυτά.
Αν έχω την ευλογία
να πω και τώρα
πως ό,τι πέρασε
το μάγεψε
το ραβδάκι
της αξίας.

Με λίγη θέληση
μπερδεύω
και φωτογραφίες
και ονόματα
και λέξεις
και μυρωδιά σωμάτων
και δάκρυα
και γέλια
και χαμόγελα
και αγγίγματα
και ψιθυρίσματα
και αγκαλιές
και λύπες
και πολλά πολλά
αντίο...
Και γίνονται όλα ένα:
στο "εγώ" και στο "εμένα".

Και το "σ' αγαπώ"
που άκουσα
από στόμα
που λατρεύω
ακόμα...μένει ακόμα όρθιο.

Τώρα, που κάνω τη σούμα
μιας ολόκληρης εποχής,
το βλέπω.

Όλα τούτα μπλέκονται
στη σκέψη μου.
Αναζητώ ακόμα την αιτία
πάνω στο αναίτιο
και το διότι
πάνω στο γιατί.
Περιπέτεια η ζωή μου όλη.
Κύμα που με παρέσυρε
και ακόμα κολυμπώ,
χωρίς να βλέπω κοντά
καμιάν ακτή.

Το μόνο που έχω
για σωσίβιο
το σθεναρό "όχι"
στην αποδοχή
των απωλειών.

Αυτό με σώζει ακόμα.
Αυτό με σώζει μόνο!

4 σχόλια:

ΑνωΡά7 είπε...

Φιλούμπες πολλές πολλές από την Κλεοπάτρα και από μένα....

Χάρις είπε...

Γυρνάω
σελίδα τη σελίδα
λεπτό το λεπτό
-λίγος ο χρόνος-
και διαβάζω_
κομποσχοίνι οι λέξεις,
στα χέρια μου
ο νωχελικός χορός τους
προσ-ευχή
επι-μένω
πάντα η καρ-έ[κ]λα
θα περιμένει
πάντα η πρόσ-κληση
θα ισχύει...

Φιλί

ΚΙΡΚΗ είπε...

*ΑΝΩΡΑ 7 μου,
Ματάκια ναι, και στην Κλεοπάτρα φιλί και σε σένα.
Χάδια πολλά ν' ανταλλάξετε, γιατί και οι δυο σας τ' αξίζετε και με το παραπάνω!
Να την αγγίζεις, να της μιλάς, όπως θα έκανες σε όποιον αγαπάς...
Φιλί

*ΧΑΡΙΣ, Χαρούλα μου,
Η καρέκλα και το έλα, ξέρω, με περιμένουν!
Το χρόνο άστον, θα τον βρίσω εγώ, μια και του φυλάω τρικλοποδιά στη γωνιά του ανεπιθύμητου!
Να το αύριο που ήρθε κιόλας!
Όσο για την απουσία μου, μην τη σημειώσεις!
Που σημαίνει: Καφέ και τσιγάρο,πρόσκληση και πρόκληση,
εκ μέρους μου τώρα! Κερνάω χαρά!
Θησείο, Μοναστηράκι, Γκάζι, δε με μέλλει...
Πες το εσύ και έγινε!
Eξάλλου η συντριβή ετελέσθη και τώρα από τις στάχτες αναδύεται μεγάλο χαμόγελο και το κρατώ, να στο δώσω!
Φιλί

Ανώνυμος είπε...

Κάθε τόσο τακτοποιώ τα συρτάρια μου
κάθε φορά είναι ανάκατα όλα
κλειδιά, εισιτήρια, μνήμες, γιατί
Λέω να τα σφραγίσω
Να μην τα ανοίξω ξανά
Με κάνουν και νιώθω άβολα
έτσι ασιγύριστα που τα βλέπω
Εχθές πάλι τα κοιτούσα
και αποφάσισα να κάνω ξεκαθάρισμα'
Πέταξα δυο ιστορίες ενοχής
που είχαν ξεμείνει
κι εγώ δεν ξέρω από πότε
-κι εγώ όλο μαζεύω, μαζεύω-,
κάτι λογαριασμούς απογοήτευσης α(νεκ)πλήρωτους..
Κράτησα όμως και πολλά άλλα -αγαπημένα-,
τα ακούμπησα απαλά πάλι στη θέση τους,
γιατί εκεί ανήκουν.

(Χαρά και δυστυχία μαζί,
μοίρα της ανθρώπινης κατάστασης.
Δε βαριέσαι...Πότε θα φάμε κανένα φαλάφελ??-τώρα γελάει , είμαι σίγουρη..Έτσι μπράβο, δε θέλω μιζέριες!!χιχι!)
Φιλιά δασκάλα!
(Μαριάννα, Νέα Σμύρνη)